-
Eski Bir Dürbün ve Bir Ordunun Sessizce Değişen Kaderi
Eski Bir Dürbün ve Bir Ordunun Sessizce Değişen Kaderi Polonya’nın Kasım ayı, insanın kemiklerine kadar işleyen o meşhur soğuğuyla gelmişti….
-
İSTANBUL’UN SIRRI: DERİNLERDEKİ SESSİZ MİRAS
İSTANBUL’UN SIRRI: DERİNLERDEKİ SESSİZ MİRAS İstanbul’un sarnıçları bizi geçmişten bugüne taşıyan bir zaman makinesi gibidir. Bizans döneminde su ihtiyacı için…
-
Bir Bisküvi Tenekesinde Saklanan Sessiz ve Derin Anadolu Sevgisi
Bir Bisküvi Tenekesinde Saklanan Sessiz ve Derin Anadolu Sevgisi Annemle iki yıl konuşmadım. Sivaslıyım ben. Şarkışla’nın soğuğunu, Gemerek’in ayazını, Zara’nın…
-
Altın Kafeste İlk Gece: Firuze’nin Sessiz Çığlığı
Altın Kafeste İlk Gece: Firuze’nin Sessiz Çığlığı Sarayın taş duvarları o gece her zamankinden daha soğuktu. Henüz hayatının baharındaki Firuze,…
-
Üç Gün Önce Her Şey Normaldi, Sonra Herkes Bir Şeyler Söyledi ve Hiç Kimse Bir Şey Anlamadı
Üç Gün Önce Her Şey Normaldi, Sonra Herkes Bir Şeyler Söyledi ve Hiç Kimse Bir Şey Anlamadı 29 Ağustos 1922…
-
Çölde Sıcağı Beklerken Kendimizi Buz Gibi Suların İçinde Ve Büyük Bir Sessizliğin Ortasında Bulduk
Çölde Sıcağı Beklerken Kendimizi Buz Gibi Suların İçinde Ve Büyük Bir Sessizliğin Ortasında Bulduk Adım Onofrio Zicari. Ama herkes bana…
-
Saat 03:17’de Şehir Çöktü, 48 Saat Boyunca Türkiye Uyku Nedir Unuttu
Saat 03:17’de Şehir Çöktü, 48 Saat Boyunca Türkiye Uyku Nedir Unuttu Saat gece yarısını çoktan geçmişti. Takvim yaprakları o kara…
-
İki Fincan Çayın Üstünde Bir Telgraf: Trikopis Başkomutan Olduğunu Esirken Öğrendi
İki Fincan Çayın Üstünde Bir Telgraf: Trikopis Başkomutan Olduğunu Esirken Öğrendi Sessizlik. Ağır bir sessizlik. Küçük bir oda… taş duvarlar…
-
Bosna’nın Sisinde 300 Kale Sessizce Düştü: Fatih’in Kılıçtan Keskin Kararı
Bosna’nın Sisinde 300 Kale Sessizce Düştü: Fatih’in Kılıçtan Keskin Kararı Sis, Balkan dağlarında başka türlü iner. İnsanın sesini yutar. At…
-
Bir Çadırın İçinde, Yıldırım Bayezid İlk Kez Susturuldu: Kibir mi, Kader mi?
Bir Çadırın İçinde, Yıldırım Bayezid İlk Kez Susturuldu: Kibir mi, Kader mi? Mart 1403… Bir çadırın içinde, koca bir ömrün…
-
Kösem Sultan Ölüm Döşeğinde Kızlarının İsimlerini Saydı… Saray İlk Kez Sustı
Kösem Sultan Ölüm Döşeğinde Kızlarının İsimlerini Saydı… Saray İlk Kez Sustı Eylül ayının serin bir gecesiydi. Topkapı Sarayı’nın taş duvarlarına…
-
Uludağ’da Tipi Çöktüğünde 48 Çocuk Kayboldu… Bize Kalan Sadece Beklemekti Uludağ’ın etekleri o gün bembeyazdı. Bembeyaz dediğim, insanın içini ferahlatan bir beyazlık değil… gözünü alan, sınırı belirsizleştiren bir beyazlıktı. Okul gezisi için sabah erkenden yola çıkan 48 çocuğun kahkahaları, karın üstünde zıplayan ayak izleri gibi dağa yayılıyordu. Öğretmen Ayşe Hanım, eldivenlerinin üstüne geçirdiği parmaklarıyla çocukların montlarını düzeltip duruyordu. “Ayrılmayın,” deyip gülümsemeye çalışıyordu. Herkesin dilinde aynı cümle vardı: “Ne güzel hava.” Doğa bazen tam da o cümleden sonra ciddileşir. Saatler öğleden sonra 3’ü gösterdiğinde kar usul usul yağmaya başladı. Önce ince taneler… sonra daha sık… sonra bir anda… sanki biri gökyüzündeki perdeyi çekti. Yarım saat içinde, göz gözü görmez bir tipi fırtınasına döndü. Çocukların neşesi, bir anda sesini kaybetti. O an, insanın içinde bir şey kırılır ya… Kahkaha bir saniye önce vardı, bir saniye sonra yoktur. Ayşe Hanım’ın parmakları titredi. Telefonuna sarıldı. Sesi, rüzgârın içinde neredeyse duyulmayacak kadar inceydi ama söylediği söz, Bursa Jandarma Komutanlığı’nda yankılandı: “48 çocuğumuz kayıp… Kar fırtınası çok şiddetli… Hiçbir şey göremiyoruz…” O cümlenin ardından, bir şehirde alarm zilleri çalmaya başladı. Operasyonun adı hemen kondu: Kar Melekleri. Jandarma Albayı, arama-kurtarma komutanı olarak durumu özetledi: “48 çocuk, kar fırtınasında kayıp. Her dakika kritik. Operasyon başlıyor.” Hava şartları adeta bir düşman gibiydi. Sıcaklık -20 derece. Rüzgâr saatte 80 kilometre hızla esiyor. Görüş mesafesi sadece 2 metre. Meteoroloji uzmanının uyarısı, insanın kanını donduracak cinstendi: “Bu şartlarda açıkta kalma süresi maksimum 6 saat. Sonrası hayati tehlike.” O “6 saat” kelimesi, ailelerin kalbine bir saat gibi düştü. Kara haber ailelere ulaştığında okulun kapısında tam bir kaos yaşandı. 48 aile, çocuklarından bir haber alabilmek için oraya koşmuştu. Kimisi pijamasıyla, kimisi montunu bile tam giyemeden… İnsan böyle anlarda kendini tamamlayamıyor. Sadece koşuyor. Gözü yaşlı bir anne, Fatma Hanım… hıçkırıklar içinde bağırıyordu: “Kızım daha 8 yaşında! Bu soğukta nasıl dayanacak?” Yanında duran bir baba, Hasan Bey… dondurucu soğukta zangır zangır titriyordu, ama titremesi sadece hava yüzünden değildi: “Oğlum astım hastası… İlacı bile yanında değil.” Birinin elinde küçük bir eldiven kalmıştı. Birinin cebinde çocuğunun kâğıda çizdiği bir resim. Bir anne, çocuğunun adını tekrar tekrar söylüyordu, sanki adı duyulursa dağ geri verir gibi. O sırada, jandarma ekipleri sadece 20 dakika içinde seferber oldu. Tam 150 personel. Özel eğitimli arama köpekleri. Gecenin karanlığını delen termal kameralar. Hepsi tek bir amaç için hazırdı: 48 çocuğu sağ bulmak. Tim lideri Jandarma Yüzbaşı, stratejiyi belirledi: “Çocuklar muhtemelen panik yapmadan sığınacak yer aramış, gruplar halinde saklanmıştır.” Bu cümle, dışarıdan bakınca teknik bir cümleydi. Ama içinde bir umut vardı. Demek ki çocuklar da bir şey yapmıştı. Demek ki sadece “kaybolmak” değildi. Demek ki “dayanmak” da vardı. İlk arama ekipleri, gece saat 7 sularında dağa tırmanmaya başladı. Kar kalınlığı 1,5 metreyi buluyordu. İlerlemek neredeyse imkânsızdı. Rüzgâr, insanın yüzünü bıçak gibi kesiyor; nefes alırken boğazın yanıyordu. O gece, arama-kurtarma dediğin şeyin “kahramanlık” gibi görünmediğini anlıyorsun. O gece kahramanlık; üşümeye rağmen yürümek, gözünü kırpmadan bakmak, bir adım daha atmak. Çünkü biri seni bekliyor. Çok geçmeden ileri keşif takımındaki Üsteğmen’den umut verici bir haber geldi: “Çocuk ayak izleri tespit ettik. Üç farklı gruba ayrılmışlar.” Bu haber, komuta merkezinde bir anlık sessizlik yarattı. Sonra o sessizlik, iç çekişe dönüştü. Çocukların panikle dağılmadığını, organize hareket ettiklerini gösteriyordu. Küçücük bedenler, akıllarınca hayatta kalmaya çalışmıştı. Saatler 22:30’u gösterdiğinde ilk “mucize” haberi geldi. Bir ağaç kovuğuna sığınmış 12 çocuk bulunmuştu. Jandarma Çavuşu, minik bedenleri korkutmamak için yumuşak bir sesle yaklaştı. Kaskının içinden çıkan nefesi bile dikkatliydi. “Korkmayın çocuklar… Jandarma amcanız geldi. Artık güvendesiniz.” O an, 7 yaşındaki Zeynep ağlayarak sordu: “Jandarma amca… çok üşüdük. Annem geldi mi?” Bu soru, insanın içini yakar. Çünkü çocuk, “annem” derken aslında “dünya” der. 12 çocukta da hipotermi belirtileri vardı ama hayati tehlikeleri yoktu. Hızla hastaneye sevk edildiler. Ambulansta kızını gören Fatma Hanım, “Kızım… Allah’a şükür hayattasın… seni kaybettiğimi sandım,” diyerek ona sıkıca sarıldı. O sarılış, sadece bir sarılış değildi. Üç gün sürecek bekleyişin ilk nefesiydi. Ama geride hâlâ 36 kayıp çocuk vardı. Arama, zorlu koşullara rağmen bir an bile durmadı. Gün ağırdığında kar yağışı durmuştu. Ama bu sefer de ayaz bastırmıştı. Termometreler -25’i gösteriyordu. Ayaz, karın şakası değildir. Kar yağarken en azından gökyüzü “hareket eder” gibi gelir. Ayazda ise her şey donar. Nefesin bile. Jandarmanın keskin burunlu arama köpekleri, ikinci grubu bir kaya çukurunda buldu. Jandarma Astsubayı telsizden müjdeyi verdi: “15 çocuk daha bulundu. Durumları iyi. Konuşabiliyorlar.” Bu defa 9 yaşındaki Ahmet, kendisini kurtaran jandarmaya masum bir endişeyle sordu: “Jandarma amca… arkadaşlarımı da kurtaracaksın değil mi?” Astsubay’ın cevabı netti. “Tabii ki oğlum. Hiçbir arkadaşını burada bırakmayacağız.” Bu cümle, o gün sadece Ahmet’e söylenmedi. Okulun önünde sabahlayan bütün anne-babalara söylenmiş gibiydi. Artık kurtarılan çocuk sayısı 27’ye ulaşmıştı. Ama 21 çocuk hâlâ kayıptı. Ailelerin umutlu bekleyişi, endişeyle harmanlanıyordu. Bir umut var… ama her umut, yanında bir korku taşıyordu. Operasyonun üzerinden tam 48 saat geçmişti. Ve tam o sırada meteorolojiden ikinci bir kötü haber geldi: “6 saat sonra yeni ve daha şiddetli bir fırtına geliyor.” Jandarma Albayı için zaman artık saniyelerle ölçülüyordu. “6 saat içinde kalan çocukları bulmak zorundayız.” Tüm ekipler yeniden seferber edildi. Termal dronelar gökyüzünde. Profesyonel dağcılar sarp kayalıklarda. Gönüllü arama timleri ormanın derinliklerinde. Bu noktada arama-kurtarma, bir kurumun işi olmaktan çıkıp bir milletin sabrına dönüşür. Ama sabır, pasif bir şey değildir. Sabır; doğruyu yapmakta ısrar etmektir. İkinci günün öğleden sonrası, 3’üncü grup tespit edildi. Ama en zor ulaşılacak yerdeydiler. Derin bir vadide. Oraya “yürüyerek” gitmek yoktu. Bir jandarma dağ komandosu, repel tekniğiyle, yani iple vadiye süzüldü. Aşağı indiğinde rüzgârın sesi değişti. Vadi, sesi içine alıp boğuyor gibi olur. Telsizden gelen ses, herkese derin bir nefes aldırdı: “10 çocuk bulundu. Durumları kritik ama yaşıyorlar.” Bu çocuklar tam 48 saati açık havada geçirmişti. Ciddi hipotermi yaşıyorlardı. Hastaneye koşan 11 yaşındaki Elif’in babası, gözyaşları içinde sadece şunu diyebildi: “Kızım… hayatta başka hiçbir şey önemli değil.” Bazen bir insanın bütün hayat felsefesi bir cümleye sığar. O cümle o gün çok söylendi. Çünkü geriye sadece 11 çocuk kalmıştı. En zor bulunan, en çok endişe edilen grup. Üçüncü günün sabahında beklenen yeni kar fırtınası başlamıştı. Arama daha da zorlaştı ama durmadı. Jandarmanın lügatinde pes etmek yoktu. Tam 72 saattir aralıksız arıyorlardı. İnsan bedeninin sınırları vardır. Ama bazen insanın vicdanı, bedenin sınırını geçer. Öğlen saatlerine doğru, arama köpeği Karabaş’ın ısrarlı havlamaları duyuldu. Havlama, normalde “ses”tir. Ama o an, havlama bir “işaret”ti. “Burada.” “Yakın.” “Pes etmeyin.” Son grup bulundu. En uzak noktada, sık bir çam ormanının içinde 11 çocuk birbirine sarılmış bekliyordu. Jandarma teğmeni koşarak onlara yaklaştı, dizlerinin üstüne çöktü, sonra telsize bağırdı: “Buldum! 11 çocuğun hepsi yaşıyor!” O an, komuta merkezinde kimse bağırmadı. Kimse zıplamadı. Sadece bir sessizlik oldu. Bir saniyelik. Sonra herkes aynı anda nefes aldı. Grubun en küçüğü 7 yaşındaki Efe, donmak üzereydi. Bir jandarma hiç tereddüt etmeden montunu açtı, Efe’yi göğsüne aldı. Kendi vücut ısısıyla onu ısıtmaya başladı. Bu hareketin adı “kahramanlık” değil aslında. Bu, insanın içgüdüsü. Çocuk üşüyorsa, sen ısınırsın. Jandarma Astsubayı Efe’yi kucağına alırken fısıldadı: “Dayanıklı çocuksun. Şimdi annenin yanına gidiyorsun.” Ve operasyon bitti. 48 çocuğun tamamı bulunmuştu. Tek bir kayıp bile yoktu. Hastane önü bu kez sevinç gözyaşlarına sahne oldu. 48 aile, çocuklarına kavuşmanın mutluluğunu yaşıyordu. Oğlu Efe’yi gören annesi dizlerinin üzerine çöktü. “Oğlum! Üç gün cehennem yaşadım… Sen yaşıyorsun ya… Başka hiçbir şey önemli değil.” Zeynep’in babası, jandarma çavuşunun elini öpmeye çalışarak: “Çocuğumu hayata döndürdünüz. Size nasıl teşekkür edeceğimi bilmiyorum.” dedi. Çavuş’un cevabı ise teşkilatın alçakgönüllülüğünü yansıtıyordu: “Görevimizi yaptık. Çocuklar bizim geleceğimiz.” Düzenlenen basın toplantısında Jandarma Albayı gururla sonucu açıkladı: “72 saat süren operasyon sonucunda 48 çocuğun hepsi sağ olarak ailelerine teslim edilmiştir.” Bu başarı dünya basınında da yer buldu. CNN “Kar fırtınasından 48 çocuk sağ kurtarıldı” diye yazdı. BBC “Mükemmel dağ kurtarma operasyonu… tüm çocuklar imkânsız koşullarda güvende bulundu” başlığını attı. Ama o gün, en ağır başlıklar gazetelerde değil, ailelerin yüzlerinde yazılıydı. Üç gün uykusuz, üç gün dua, üç gün içi yanık. Ve sonunda bir çocuğun sıcak nefesi. Kurtarılan çocuklar, kahramanlarına mektuplar yazdı. 8 yaşındaki Zeynep şöyle yazmıştı: “Jandarma amca, beni karların arasından bulup annemin yanına götürdün. Seni çok seviyorum.” 9 yaşındaki Ahmet ise: “Üç gün karda bekledim ama senin geleceğini biliyordum. Çünkü sen jandarmasın.” Bu satırlar, tüy gibi hafif görünür. Ama içinde üç günlük bir kış vardır. Korku vardır. Üşümek vardır. Ve en önemlisi… birinin geleceğine inanmak vardır. Bu operasyon sadece bir kurtarma hikâyesi değildi. Bu; çocuk sevgisinin, pes etmeyen bir ruhun, sabrın ve dayanışmanın kanıtıydı. O kış, 48 çocuk mucizevi şekilde hayatta kaldı. 48 aile yeniden nefes aldı. Ve dünya bir kez daha gördü: Söz konusu bir çocuğun hayatıysa, “imkânsız” kelimesi bazen sadece bir bahane olur. Ben o gün şunu düşündüm: Bazen adalet, bir suçlunun cezalandırılması değildir. Bazen adalet, kimsenin kaybolmamasıdır. Bazen adalet, bir çocuğun annesine geri dönmesidir. Ve bazen en büyük kahramanlık, bağırarak değil… Sustukça, sabrettikçe, yürüdükçe yapılır.
Uludağ’da Tipi Çöktüğünde 48 Çocuk Kayboldu… Bize Kalan Sadece Beklemekti Uludağ’ın etekleri o gün bembeyazdı. Bembeyaz dediğim, insanın içini ferahlatan…
-
Doğu Akdeniz’de Tehditler Yükselirken, Evde Sadece Bir Cümle Yandı İçimde
Doğu Akdeniz’de Tehditler Yükselirken, Evde Sadece Bir Cümle Yandı İçimde Telefonum titrediğinde Ankara’da saat gecenin üçüne yaklaşıyordu. Ekrana bakmadım hemen….
-
Dedem “Osmanlı’da loto var mıydı?” dedi… Bir gece o soru içimi yaktı
Dedem “Osmanlı’da loto var mıydı?” dedi… Bir gece o soru içimi yaktı Gece üç gibiydi. Evin içi sessizdi. Sadece mutfaktan,…
-
Adı Yazılmadı, İpler Onun Elindeydi: Gülnuşah’ın Sessizce Kurduğu Saray
Adı Yazılmadı, İpler Onun Elindeydi: Gülnuşah’ın Sessizce Kurduğu Saray Bir kadın düşünün. Cihan padişahının yatağını o hazırlar. Hürrem Sultan’ın eline…
-
El día que se burlaron del “piloto callado”… y el silencio les respondió en el cielo
El día que se burlaron del “piloto callado”… y el silencio les respondió en el cielo El sol caía sobre…
-
Einstein 40 İnsanı Kurtarmak İçin Yazdı: Atatürk’ün Cevabı Sessiz Bir Vicdandı
Einstein 40 İnsanı Kurtarmak İçin Yazdı: Atatürk’ün Cevabı Sessiz Bir Vicdandı Paris’te bir masanın üstünde, kâğıdın beyazlığı göz yakıyordu. Dışarıda…
-
Esir Kampında Başkomutan Olduğunu Öğrendi: Mustafa Kemal’in Sessizce Verdiği Ders
Esir Kampında Başkomutan Olduğunu Öğrendi: Mustafa Kemal’in Sessizce Verdiği Ders Oda küçüktü. Taş duvarlar soğuk, hava kuru, akşamın serinliği içeri…
-
“Yavrum Neredesin?” Diye Sorarken Piri Reis’in Kaderiyle Büyüyen Bir Çocuk
“Yavrum Neredesin?” Diye Sorarken Piri Reis’in Kaderiyle Büyüyen Bir Çocuk “Yavrum neredesin?” Çocuğun sesi, evin içindeki sessizliği ikiye böldü. Sobanın…
-
Kum, Telgraf ve Sessiz İstifalar: Filistin’de Bir Ordunun Yavaş Yıkılışı
Kum, Telgraf ve Sessiz İstifalar: Filistin’de Bir Ordunun Yavaş Yıkılışı 19 Eylül 1918 sabahına birkaç saat vardı. Gökyüzü daha aydınlanmamıştı…
Follow Us s
-
Bağdat’ın Son Halifesi ve İnsanlığın Kırılan Beş Yüz Yıllık Kalemi
-
Kandil’in Sessizliğinde Bir Gece Yarısı ve Zirvedeki Al Bayrak
-
İmkânsız Denilenin Ardında Saklı Sessiz Bir Yılanın Kararlı Hikâyesi
-
Bağıran Odaların Sessiz Ustası ve Eğilen Mağrur Başların Hikâyesi
-
Karanlık Suların Altında Bir Mabedi Omuzlarında Taşıyan Adam