-
Zincir Vurulan Şimşek: Bir Yeniçeri Nefesinin Sessiz Yemini ve Ankara’nın Külleri
Zincir Vurulan Şimşek: Bir Yeniçeri Nefesinin Sessiz Yemini ve Ankara’nın Külleri Nefes alamıyordu. Toz, ter ve kurşun kokusu genzini yakıyordu….
-
70 Kilometrede Duran Kader: Bir Milletin Son Sınırında Yaşanan 22 Günlük Kıyamet
70 Kilometrede Duran Kader: Bir Milletin Son Sınırında Yaşanan 22 Günlük Kıyamet 15 Ağustos 1921, öğle vakti. Ankara’nın sokakları, insanın…
-
Demir Kraliçenin Yemini: Gözyaşlarımla Evlendiğim Bir Devletin Kaderi
Demir Kraliçenin Yemini: Gözyaşlarımla Evlendiğim Bir Devletin Kaderi Bâb-ı Âli’nin sessiz avlularında, yüzyıllardır fısıldanan bir hikâye vardır. Hikâye, uzak diyarların,…
-
Yabancı Toprakta Altın Harflerle Yazılan Kader: Kölelikten Valide Sultanlığa Yükselişin Sırrı
Yabancı Toprakta Altın Harflerle Yazılan Kader: Kölelikten Valide Sultanlığa Yükselişin Sırrı Sene 1537. Ege’nin o lacivert sularının ortasında, Paros Adası’nın…
-
Yedi Yüzlük Bir Yemin: Son Komutanın Çöktüğü Ama Vazgeçmediği 22 Gece
Yedi Yüzlük Bir Yemin: Son Komutanın Çöktüğü Ama Vazgeçmediği 22 Gece Yıl 1921. Ağustos sıcağı, Anadolu bozkırının tozunu Ankara’ya kadar…
-
Harem Duvarları Arasında Kalan Yemin: Padişahın Kalbindeki Kimliksiz Gölgeler
Harem Duvarları Arasında Kalan Yemin: Padişahın Kalbindeki Kimliksiz Gölgeler Yıl 1485. İstanbul’un Topkapı Sarayı’ndan çok uzakta, Ramazanoğulları Beyliği’ne ait, ihtişamlı…
-
İki Bıçak Arasında Kalan Yemin: Cihan Padişahının Son Nefesinde Saklı İhanet
İki Bıçak Arasında Kalan Yemin: Cihan Padişahının Son Nefesinde Saklı İhanet Yıl 1481. Baharın ilk günleri, fakat Üsküdar’dan Gebze’ye uzanan…
-
Bir Gül Yaprağı Sırrı: Haremden Süzülen Güzelliğin Kaderi Değiştiren İncileri
Bir Gül Yaprağı Sırrı: Haremden Süzülen Güzelliğin Kaderi Değiştiren İncileri Ayın soluk ışığı, Topkapı Sarayı’nın yüksek duvarlarına vururken, haremdeki cariyelerden…
-
Vicdanın Sesi: Bir Kahve Tepsisinde Gizlenen Sadakat ve Konağın Sarsılan Onuru
Vicdanın Sesi: Bir Kahve Tepsisinde Gizlenen Sadakat ve Konağın Sarsılan Onuru Elan Hanım’ın altmış dört yıllık ömrü, İstanbul’un surları gibi…
-
Hayatın Gizlediği İhanet: Konağın Sırrı ve Kahvenin Zehirli Sözü
Hayatın Gizlediği İhanet: Konağın Sırrı ve Kahvenin Zehirli Sözü İstanbul’un yedi tepesi arasında, Boğaz’a nazır kadim bir konakta, Harem-i Hümayun’un…
-
Bir Ömrün Sessiz Yemini: Muhtar Azasının Göğsündeki Solgun Kırmızı Kurdelenin Gizlediği Büyük Aşk
Bir Ömrün Sessiz Yemini: Muhtar Azasının Göğsündeki Solgun Kırmızı Kurdelenin Gizlediği Büyük Aşk Sabah ezanı daha yeni susmuştu. Kasabanın içindeki…
-
20 Milyon Liralık Vasiyet: Kirli Tulumuyla Bankaya Giren Tamirciye Müdür Neden Diz Çöktü?
20 Milyon Liralık Vasiyet: Kirli Tulumuyla Bankaya Giren Tamirciye Müdür Neden Diz Çöktü? Çalar saat sabahın 5’inde, o acımasız ve…
-
Kaderin Dönüşü: Bir İp Cambazı Gibi Mohaç Ovasında Yürüyen Kanuni’nin Sessiz Dehası.
Kaderin Dönüşü: Bir İp Cambazı Gibi Mohaç Ovasında Yürüyen Kanuni’nin Sessiz Dehası. Büyük savaşlar, sadece kılıçların değil, aynı zamanda kaderin…
-
Ay Tutulduğunda Yürüyen 5000 Hayalet: Alman Generallere Ders Veren Türk Dehası ve Onurun Zaferi.
Ay Tutulduğunda Yürüyen 5000 Hayalet: Alman Generallere Ders Veren Türk Dehası ve Onurun Zaferi. Çanakkale… Gelibolu’nun adı, sadece coğrafi bir…
-
Kızımı Kucağıma Aldığım Gün Hayatım İkiye Ayrıldı: Hastane Odasında Yaşanan ŞOK EDİCİ İHANET! Annem ve Ablamın Onca Yıl Gizlediği Gerçek Ortaya Çıktı!
Kızımı Kucağıma Aldığım Gün Hayatım İkiye Ayrıldı: Hastane Odasında Yaşanan ŞOK EDİCİ İHANET! Annem ve Ablamın Onca Yıl Gizlediği Gerçek…
-
Dört Yıldızlı Bir Sırrı Okulda Açığa Vuran 10 Yaşındaki Çocuk: Öğretmenimin Onurumu Çiğnediği O Anı Asla Unutmayacağım!
Dört Yıldızlı Bir Sırrı Okulda Açığa Vuran 10 Yaşındaki Çocuk: Öğretmenimin Onurumu Çiğnediği O Anı Asla Unutmayacağım! Bayan Barbara Simmons…
-
Çiğiltepe’nin Sırrı: Haritada Önemsiz Görünen Bir Tepe, Bir Milletin Kaderini Nasıl Değiştirdi?
Çiğiltepe’nin Sırrı: Haritada Önemsiz Görünen Bir Tepe, Bir Milletin Kaderini Nasıl Değiştirdi? 1. Gafletin Gölgesi ve Haritanın Dili 26 Ağustos…
-
Mektubun Sesi: Bir Albay ve Bir Bilge, İnsanlığın Kaderini Nasıl Değiştirdi? 1. Sessizliğin Gölgesindeki Umut Yıl 1933. Berlin’in sonbahar rüzgârları, Paris’in dar sokaklarına kadar taşıdığı ağır bir keder vardı. Bu keder, sadece bir mevsim değişikliği değil, Avrupa’nın kalbine çöken karanlık bir gölgeydi. Profesör Albert Einstein, Fransa’nın başkentinde, küçük bir kafenin loş ışığında oturuyordu. Birkaç gün önce Berlin Üniversitesi’nden apar topar ayrılışını, arkasında bıraktığı o kâbus gibi atmosferi düşünüyordu. Artık Alman vatandaşı değildi. Artık o, sadece bir bilim insanı değil, aynı zamanda kovulmuş bir Yahudi’ydi. Yalnız değildi. Binlerce değerli akademisyen, hekim, mimar ve sanatçı, Hitler’in gölgesinde nefes alamaz hale gelmişti. Bunların çoğu, Einstein gibi, hayatlarını bilime ve insanlığa adamış kişilerdi. Fakat şimdi, bu bilgelerin kaderi, siyasi bir çılgınlığın insafına kalmıştı. Einstein, masanın üzerindeki boş kâseye bakarken, öğrencisi Profesör Dr. Max Born’un birkaç gün önce fısıldadığı o çaresiz soruyu hatırladı: “Albert, biz ne olacağız? Bilgimizle beraber yok mu olacağız?” Bu soru, Einstein’ın uykularını kaçırıyordu. Maddenin ve zamanın gizemlerini çözen bir zekâ, şimdi kendi meslektaşlarının hayatlarını kurtarmak gibi basit ama imkânsız görünen bir görevle karşı karşıyaydı. Güvenli bir liman gerekiyordu. Sadece bir sığınak değil, aynı zamanda bilimin alevini harlayacak yeni bir ocak. Gözlerini kapattı. Haritada Batı Avrupa’nın kapıları bir bir kapanırken, dikkatini Doğu’ya yöneltti. Birkaç ay önce duyduğu haberler aklına geldi: İstanbul’da, eski Darülfünun yerine yeni bir üniversite kuruluyordu. Bir devrimci, bir albay, bir lider, ülkesini Batı’dan Doğu’ya değil, cahillikten aydınlığa taşıyordu. Mustafa Kemal. O, yıkılmış bir imparatorluğun küllerinden yeni bir devlet inşa eden, hem de bunu bilime ve akla dayandıran bir liderdi. Bu adam, kendi halkını yeniliklere ikna etmek için mücadele ederken, Avrupa’dan kaçan bilgelerin değerini anlar mıydı? Risk büyüktü. Ama umut, en küçük ışıkta bile yeşerirdi. O gece, Einstein, kararlı bir şekilde kalemini eline aldı. Kendi gibi tehlike altındaki Yahudi bilim insanlarını koruma amacıyla kurduğu birliğin onursal başkanı olarak, genç Türkiye Cumhuriyeti’nin Cumhurbaşkanı’na hitaben yazacağı bir mektup, artık sadece bir kâğıt parçası değil, insanlık adına yazılmış bir çağrı olacaktı. 2. Ankara’nın Soğuk Odasında Yankılanan Ses Ankara, 1933 sonbaharı. Başkent, yeni binaların yükseldiği, ama aynı zamanda Anadolu’nun kadim yorgunluğunu da üzerinde taşıyan, zorlu bir şehir. Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk, Çankaya’daki sade çalışma odasında, gecenin geç saatlerine kadar ülkenin Maarif (Eğitim) ve Sıhhiye (Sağlık) meseleleriyle meşguldü. Genç Cumhuriyeti’nin bütçesi kısıtlıydı, ama hayalleri sınırsızdı. Hedef, ülkeyi bir an önce çağdaş medeniyet seviyesine çıkarmaktı. Bunun yolu ise tek bir kaynaktan geçiyordu: İlim. Ancak ilim, sadece kitaplardan gelmezdi; bilgeler gerekiyordu. Kendi öz evlatlarını yetiştirmek zaman alacaktı. O akşam, Başvekil İsmet İnönü’den gelen mühürlü bir zarf masasının üzerine kondu. Mühür, Paris’teki “Yahudi Nüfusunu Koruma Birliği”ne aitti. Mustafa Kemal, zarfı ağır ağır açtı. İlk bakışta sadece resmi bir başvuru gibi duran metin, satırları okudukça ağırlık kazanmaya başladı. Mektup, Albert Einstein’dan geliyordu. Einstein, saygın ve dürüst bir dille, Almanya’daki 40 profesör ve doktorun içinde bulunduğu tehlikeyi anlatıyor, bu ilim insanlarının Türkiye’de hiçbir karşılık beklemeden, hatta masraflarını bile kendileri karşılayarak üniversitelerde ve hastanelerde çalışmaya hazır olduğunu belirtiyordu. Amacı, sadece hayatlarını kurtarmak değil, bilgi birikimlerini insanlığa aktarmalarını sağlamaktı. Mektubun sonundaki cümle, Mustafa Kemal’in yüreğine dokundu: “Bu kıymetli insanlar, ilimleriyle Türkiye’nin modernleşme hamlesine büyük katkıda bulunabilirler ve bu, yalnızca bir iltica değil, aynı zamanda bir medeniyet alışverişi olacaktır.” Mustafa Kemal, koltuğuna yaslandı. O an, bir ülkenin kaderi ile bir grup insanın hayatı, birbiriyle kesişmişti. Vicdanı, bu çağrıya kulak vermesini söylüyordu. Ama devletin gerçekleri farklıydı. 3. Karar Anı: Vicdan ve Gerçeklik Ertesi gün, konu kabine toplantısında ele alındı. Başvekil İsmet İnönü ve özellikle Milli Eğitim Bakanı Reşit Galip Bey, talebe şüpheyle yaklaştılar. “Paşam,” dedi Reşit Galip Bey, “bütçemiz dar. Bu profesörlere yüksek maaş ödemek zorundayız. Ayrıca, üniversitemizin kadroları henüz tam oturmamıştır. Bu kadar yabancı hocayı birden almak, kendi genç akademisyenlerimizin önünü kesebilir.” İsmet İnönü, her zamanki soğukkanlılığıyla ekledi: “Politik olarak da riskli olabilir, Paşam. Avrupa’nın iç meselesine karışmak, yeni bir devlet için tedbirli olmayı gerektirir.” Mustafa Kemal, masada sessizce oturmuş, herkesi dinliyordu. Düşünceleri karışıktı. Evet, bütçe zayıftı. Kendi halkının yoksulluğu gözünün önündeydi. Ama bu profesörler… Bunlar, çağın en parlak zihinleriydi. Onları almak, Türkiye’ye on yıl kazandırabilirdi. Onları kapıdan çevirmek ise, bir medeniyet borcunu inkâr etmek olurdu. Zihni, Çanakkale siperlerindeki zorlu günlere gitti. Orada, düşmanın silah üstünlüğüne karşı tek bir şeyle direnmişlerdi: İnanç ve zekâ. Şimdi de, ülkenin en büyük düşmanı olan cehalete karşı aynı silahlarla savaşmalıydı. Konuşmaya başladığında, sesi her zamanki gibi kararlıydı ama derin bir hüzün taşıyordu: “Beyler, haklısınız. Devletimiz zayıftır. Bütçemiz kısıtlıdır. Ancak şunu unutmayın: İlim, bir milletin vicdanıdır. Eğer bu bilgeler, sırf ırklarından dolayı dışlanıyorsa, onlara kapımızı açmak, bizim ahlaki görevimizdir. Onların bilgisi, parayla ölçülemez bir hazinedir.” Ancak bakanların endişeleri de yersiz değildi. Mustafa Kemal, bu ikilemi çözmek için bir orta yol bulmak zorundaydı. Önce, ilk resmi yanıtın Reşit Galip Bey’in elinden, mevcut şartların uygun olmadığı yönünde olmasını istedi. Bu, politik bir manevraydı; Avrupa’ya karşı tedbirli görünmek ve pazarlık gücünü elinde tutmak. Fakat o gece, kimseye danışmadan, Mustafa Kemal kendi kararını verdi. Bu, bir liderin sadece devlet adamı değil, aynı zamanda bir insanlık sevdalısı olduğunu kanıtlayan, beklenmedik bir karardı. 4. Gizli Emir ve İnsanlık Köprüsü Birkaç gün sonra, Einstein’a gönderilen resmi yanıttan sonra, durumun olumsuz olduğu düşünülürken, Ankara’da gizli bir emir verildi. Emir, sadece 40 profesörü değil, çok daha fazlasını kapsıyordu. Mustafa Kemal, Başbakanlığa şunu iletti: “Avrupa’nın bu karanlık günlerinde, biz Türkiye olarak, sadece kendi istikbalimizi değil, aynı zamanda bilimin istikbalini de korumakla yükümlüyüz. Gerekli tüm hazırlıklar yapılsın.” Ancak Mustafa Kemal’in bir şartı vardı. Bu, sadece bir yardım eli uzatmak değil, aynı zamanda Türkiye’nin geleceğini inşa etmekti: Türkiye’ye gelen her yabancı profesörün yanında, dört Türk asistan (stajyer) çalıştırılacaktı. Bu stajyerler, hocalarının bilgeliğini doğrudan alacak, onların çalışma prensiplerini öğreneceklerdi. Böylece ilim, yabancı bir misafir olarak kalmayacak, Anadolu’nun toprağına kök salacaktı. Bu şart, bilim transferinin en zekice ve en onurlu yoluydu. Sonuç, tarihi değiştirdi. İstenen 40 profesör yerine, 190’dan fazla Alman bilim insanı (aileleriyle birlikte yaklaşık 1000 kişi) Türkiye’ye kabul edildi. Bunların arasında tıp, fizik, kimya, hukuk ve mimarlık alanlarının en değerli isimleri vardı. Prof. Dr. Ernst Reuter, Prof. Dr. Alfred Heilbronn, Prof. Dr. Fritz Neumark ve niceleri… Onlar, Nazi zulmünden kaçarken, genç Türkiye’de kendilerine sadece bir sığınak değil, aynı zamanda onur ve saygınlık buldular. İstanbul ve Ankara üniversitelerinde dersler verdiler, hastanelerde çığır açan tedaviler uyguladılar, yeni fakültelerin ve enstitülerin kurulmasına öncülük ettiler. Türkiye’nin bilimsel gelişimine paha biçilmez bir katkı sağladılar. 5. Mektupların Ötesindeki Saygı Paris’te, Einstein bu haberi aldığında derin bir nefes aldı. Gözleri dolmuştu. Sadece meslektaşlarının hayatı değil, insanlık adına attığı çağrı da karşılık bulmuştu. Türkiye, o gün, sadece bir devlet değil, bir medeniyetin koruyucusu olduğunu kanıtlamıştı. Einstein, Atatürk’e olan hayranlığını ve minnettarlığını gizlemedi. O yıl, Amerika’ya yaptığı iltica başvurusu kabul edildiği için, Atatürk’ün bizzat yaptığı daveti kabul edip Türkiye’ye gelemedi. Bu, hayatının büyük bir pişmanlığı olarak kaldı. Ancak mektuplaşmaları ve karşılıklı saygıları devam etti. Einstein, Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu hakkında konuşurken, her zaman büyük bir takdirle bahsetti. Onun gözünde Mustafa Kemal, sadece bir asker veya politikacı değil, aynı zamanda “asrın en büyük lideri” ve **”bilimin ve aydınlanmanın koruyucusu”**ydu. Bu hikâye, tarihin sadece savaşlardan ve antlaşmalardan ibaret olmadığını gösterir. Bazen, iki büyük liderin, farklı coğrafyalarda olsalar bile, insanlık, bilim ve görev bilinci etrafında nasıl birleşebileceğini anlatır. 6. Sonsöz: Kök Salan Bilgi Aradan yıllar geçti. Alman profesörlerin birçoğu, savaş bitince ülkelerine döndü. Ama Türkiye’de bıraktıkları izler silinmedi. Yanlarında yetiştirdikleri Türk asistanlar, artık kendi alanlarında profesör olmuş, üniversitelerin yönetimini devralmıştı. Tohumlar atılmış, kökler salınmıştı. Mustafa Kemal Atatürk’ün kararı, sadece 190 Alman bilim insanını kurtarmadı. Aynı zamanda, Türkiye’nin modern bilim ve eğitim altyapısının temelini attı. Bu karar, genç cumhuriyetin, dünya sahnesinde sadece gücüyle değil, aynı zamanda vicdanıyla da var olacağını kanıtladı. Hikâye, sadece mektuplardan ibaret değildir. Hikâye, bir liderin zor zamanlarda dahi bilime ve insanlığa olan inancıdır. Ve bugün, Türkiye’nin modern üniversitelerinde, hastanelerinde ve bilim merkezlerinde çalışan her Türk bilim insanı, o günkü kararın, o sessiz ve onurlu fedakârlığın bir mirasıdır. Çünkü Mustafa Kemal biliyordu ki, bir milleti sadece silahlar değil, vicdan ve ilim kurtarır.
Mektubun Sesi: Bir Albay ve Bir Bilge, İnsanlığın Kaderini Nasıl Değiştirdi? Yıl 1933. Berlin’in sonbahar rüzgârları, Paris’in dar sokaklarına kadar…
-
Ali Çavuş ve 500 Kilometrelik Ders: Bir Detay, Bir İmparatorluğun Kaderini Nasıl Değiştirdi?
Ali Çavuş ve 500 Kilometrelik Ders: Bir Detay, Bir İmparatorluğun Kaderini Nasıl Değiştirdi? Asker, dizlerinin üzerine çöktü. Toprağa dayadığı elleri…
-
Gözyaşının Hükmü: Bir Kölenin Sadakati, Padişahın Vicdanını Nasıl Yargıladı?
Gözyaşının Hükmü: Bir Kölenin Sadakati, Padişahın Vicdanını Nasıl Yargıladı? Ayşe Hafsa Sultan’ın vefatının üzerinden günler geçmişti. Topkapı Sarayı’nda Harem’in duvarları,…
Follow Us s
-
Ufukların Sultanı: Osman’ın Gözünden Kanuni Devri, Kaderin ve Askerliğin Ağırlığı
-
Sadece 3 Dakika Sürdü: HMS Hood’u Yutan ‘Canavar’ ve İngilizlerin Kanlı İntikam Manifestosu
-
Ankara Savaşı’nın Gizli Silahı: Susuzluk, İhanet ve Yıldırım Bayezid’in Zincirlere Vuruluşu
-
Barbaros’un Denizdeki Delileri: Yalınayak Savaşçıların Kayıp Destanı ve Ganimetin Sırrı
-
Yıldız Sarayı’nda Bir Hükümdarın Yalnızlığı: Kayıp Yılların Unutulmaz Sırrı
-
Ufukların Sultanı: Osman’ın Gözünden Kanuni Devri, Kaderin ve Askerliğin Ağırlığı
-
Sadece 3 Dakika Sürdü: HMS Hood’u Yutan ‘Canavar’ ve İngilizlerin Kanlı İntikam Manifestosu
-
Ankara Savaşı’nın Gizli Silahı: Susuzluk, İhanet ve Yıldırım Bayezid’in Zincirlere Vuruluşu
-
Yıldız Sarayı’nda Bir Hükümdarın Yalnızlığı: Kayıp Yılların Unutulmaz Sırrı
-
Ufukların Sultanı: Osman’ın Gözünden Kanuni Devri, Kaderin ve Askerliğin Ağırlığı
-
Sadece 3 Dakika Sürdü: HMS Hood’u Yutan ‘Canavar’ ve İngilizlerin Kanlı İntikam Manifestosu
-
Ankara Savaşı’nın Gizli Silahı: Susuzluk, İhanet ve Yıldırım Bayezid’in Zincirlere Vuruluşu
-
Barbaros’un Denizdeki Delileri: Yalınayak Savaşçıların Kayıp Destanı ve Ganimetin Sırrı