7 UZMAN MİLYONERİN MOTORUNU TAMİR EDEMEDİ. FAKİR TAMİRCİ GELİNCE HER ŞEY DEĞİŞTİ

Ağustos güneşi Bursa’daki Nilüfer alışveriş merkezinin otoparkını acımasızca kavuruyordu. Asfalt öylesine ısınmıştı ki, üzerinde yürüyenlerin tabanlarında yanma hissi uyanıyordu. Gümüş rengi bir BMW 533, üç haftadır çözülemeyen esrarengiz bir arızayla adeta herkese meydan okur gibi orada duruyordu. Yedi ünlü ve uzman tamirci, ter içinde ve yenilgiyi kabul etmiş bir halde aracın etrafından uzaklaşırken, 40’lı yaşlarındaki zarif sahibi—markalı spor kıyafetleri ve pahalı güneş gözlükleriyle—son teknisyenin motor kapağını çaresizce kapatışını izliyor, yüzündeki hayal kırıklığını gizlemeye çalışıyordu. BMW’nin lüks motoru, düzensiz biçimde kesintiye uğrayan çalışmasını açıklığa kavuşturacak bir teşhisi kimseden alamamıştı.

Otoparkın birkaç metre ötesinde, yıpranmış iç tulumu içinde bir adam paslı bisiklet zincirini metotlu hareketlerle onarıyordu. 36 yaşındaki Turgut Özkan’ın nasırlı parmakları, yılların izini taşıyordu. Altı ay önce kapıları son kez kapanan küçük tamir atölyesinden sonra, bu eski bisiklet onun tek ulaşım aracı olmuştu. Tulumundaki yağ lekeleri, bir zamanlar yüzlerce motora hayat vermiş ellerin sessiz tanığıydı. Çantasında taşıdığı birkaç temel alet, bir dönem tamamen donanımlı atölyesinin kalan son hazineleriydi. Profesyonel ekipmanlarını borçlarını ödemek için satarken kendine bir söz vermişti: asla vazgeçmeyecekti. En pahalı diyagnostik cihazını elden çıkardığı gün, sanki bir parçası kopmuş gibi hissetmişti. Yine de omuzları geriye, başı dik; talih ne kadar tersine dönerse dönsün mesleğine duyduğu saygı onun duruşuna sızıyordu. Eski müşterilerinin “Ne oldu sana böyle Turgut Usta?” soruları yüreğindeki taze yarayı deşmeye devam etse de, o kendini bırakmıyordu.

Tam o sırada BMW’nin yanında duran kadının telefon konuşmasındaki telaş Turgut’un dikkatini çekti. “Toplantıya yetişemeyeceğim. Hayır, araba yine durdu. Yedi tamirci de çözemedi.” Kadının sesindeki çaresizlik, Turgut’un kalbine dokundu. Motor çalıştığında çıkardığı karakteristik ses, yılların verdiği tecrübeyle Turgut’a bir şeyler fısıldıyordu. Bisiklet zincirini son kez kontrol edip ayağa kalktı; içinde bir dürtü, eski ustalığının sesi kıpırdanıyordu. Şık bir iş kadınına yıpranmış kıyafetleriyle yaklaşmak ve yardım önermek… Redlerin yükü aklına doldu. Fakat o hâlâ bir motor ustasıydı; belki de kaderin dönüm noktasıyla karşı karşıyaydı.

“Affedersiniz hanımefendi.” dedi mesafeli ama kararlı bir sesle. Kadın şaşkınlıkla ona döndü, bakışları Turgut’un kıyafetlerinde gezindi. Şüphe saklanmıyordu. Turgut geri adım atmadı: “Az önce motorunuzun sesini duydum. Size yardımcı olabileceğimi düşünüyorum.”

Kadın, az evvel yanından uzaklaşan son tamirciye baktı, telefon ekranına göz gezdirdi. “Gerçekten mi? Yedi tamirci denemesinden sonra mı?” Sesinde belli belirsiz bir alay, altındaysa umutsuzluk vardı.

Turgut, yıllar önce Avrupa Motor’da çalışırken yüzlerce kez duyduğu o sorunu tanımıştı. Motor çalışırken yakaladığı hafif titreşim ona yol gösteriyordu. “Motorunuzun durumu hakkında ne söylediler?” diye sordu. Kadın iç çekti: “Hepsi farklı şeyler… Yakıt pompası, oksijen sensörleri, buji, motor bilgisayarı…” Saatine bakıp ekledi: “İki saat içinde şehrin diğer ucunda önemli bir toplantım var. Servise gitmem öneriliyor; en az 50.000 lira demek.”

Turgut dikkatle dinledi. “Motor sabahları mükemmel çalışıyor, yaklaşık 20 dakika sorunsuz. Sonra güç kaybederek duruyor, yarım saat soğuyunca tekrar çalışıyor; döngü tekrarlanıyor. Hanımefendi, problem motor bilgisayarında değil, yakıt sistemi de değil.” dedi sakin ve güvenli bir tonda. “Radyatör fanı kontrol modülünde arıza var. Motor belirli bir sıcaklığa geldiğinde fan devreye girip sıcaklığı ideal seviyede tutmalı. Modül aralıklı arıza verirse fan gerektiğinde çalışmaz; motor kademeli olarak aşırı ısınır. ECU sıcaklığı algılar, motoru korumak için yakıt enjeksiyonunu azaltır.”

Kadının gözlerindeki şüphe çözüldü, yerini merak ve umuda bıraktı. “Gerçekten tamirci misiniz?” diye sordu kartvizitini uzatarak. Turgut gururla göğsünü kabarttı: “18 yıllık deneyimim var. Beş yıl Avrupa Motor’da çalıştım; Bursa’nın en iyi Alman araç servislerinden biriydi. Sonra kendi atölyemi açtım.”

Kadın naziklikle geçmişini kurcalamadı. “Adım Handan Yalçın.” dedi elini uzatarak. “Motorumla ilgilenmenizi istiyorum ama burada, otoparkta mümkün mü?” Turgut ellerini tulumuna silip uzattı: “Elimde yeterli alet yok, bu tamir düzgün bir atölye ister. Ama sorunun tam adını söyleyebilirim. Servise götürün ve özellikle radyatör fanı kontrol modülünü kontrol etmelerini isteyin; gereksiz parça değişimine para ödemeyin.” Küçük bir kâğıda not yazıp uzattı.

Handan bir an düşündü. “Buraya nasıl geldiniz Turgut Bey?” Bisikletini göstermenin getireceği utancı göğüsleyen Turgut dürüstçe: “Bisikletimle. Şu an tek aracım bu.” dedi. Kadının gözlerinde bir anlık şaşkınlık belirdi, sonra toparlandı: “Anladım.”

Telefonuna baktı; toplantıya yetişme telaşı barizdi. “Size bir teklifim var.” dedi aniden. “Madem sorunu biliyorsunuz, benimle servise gelip teknisyenlerle konuşur musunuz? Böylece gereksiz masraf çıkmaz.” Turgut’un kalbi hızlandı. Yıpranmış kıyafetleriyle lüks BMW servisine girmek, küçümseyici bakışlara maruz kalmak… Eski özgüveni ile yeni çekingenliği savaş ediyordu. “Ben sadece…” diye başladı, kelimeleri dikkatle seçerek. Handan anlayış gösterdi: “Görünüş önemli değil. Bilginiz önemli. Zaman ve para tasarrufu sağlayacaksınız; karşılığında sizi öderim.” Turgut’un onuru kıpırdadı: “Ücret istemiyorum; doğru teşhis yapılmasına emin olmak isterim.” Handan içten gülümsedi: “Zaman değerli; insanlar değerli olana ödeme yapar.” O saygıyı fark eden Turgut’un içinde küçük bir umut kıvılcımı yandı. “Peki, sizinle geleceğim.” dedi. Bisikleti bagaja yerleştirdiler. Lüks koltukların kokusu Turgut’a eski günleri hatırlattı. Handan arabayı çalıştırınca motor yine o karakteristik sesi çıkardı. Turgut dinledi: “20 dakika sorunsuz; sonra ısınma ve güç kaybı. Servis 15 dakika uzaklıkta—tam zamanında.”

Yolda, yıllar sonra yeniden bir müşterinin yanında teknik konuşmalar yapmanın iç ferahlığı Turgut’un içine yayıldı. Handan sordu: “Ne kadar zamandır tamircilik?” “18 yıldır.” dedi Turgut gururla. “Üniversitem motor; her tıkırtı, her titreşim bir şey anlatır.” “Atölyenizi neden kapattınız?” sorusu gelince, kısa bir nefes: “Ekonomik kriz. Krediler, faturalar… En iyi çabalar bile bazen yetmez.”

Bursa’nın zengin semtlerinden birinde cam cephesiyle ışıldayan BMW servisinde resepsiyonist Handan’ı tanıdı. Kısa bir telefon sonrası mavi BMW logolu gömlekli 30’larında bir adam geldi: “Ben Caner, servis müdürü.” Handan tanıştırdı: “Bu Turgut Bey; 18 yıllık usta. Sorunu tespit etti.” Caner’in profesyonel gülümsemesinin ardında küçümseme kıpırdanıyordu. “Sorun ne?” Turgut derin nefesle, net ve profesyonel: “BMW 530i modellerinde radyatör fanı kontrol modülü arızası sık görülür. Fan devreye girmeyince motor aşırı ısınır; ECU yakıt enjeksiyonunu kısar.” Caner kaşlarını kaldırdı: “Teşhisi neye dayandırıyorsunuz?” Turgut adım adım anlattı: 20 dakika sorunsuz, sonra durma; motor sesi ve termal genleşme kaynaklı hafif metalik tıkırtı; yedi farklı, dağınık teşhis—aralıklı arızanın klasik işaretleri. “Diyagnostik cihazları hata göstermeyebilir; aralıklı arızada ancak tam arıza anında yakalanır.” Caner isteksizce de olsa etkilendi: “Kontrol edelim.”

Serviste iki teknisyen, Turgut’un işaret ettiği yere odaklandı. Yarım saat sonra başteknisyen: “Haklıymış.” Modülde aralıklı arıza; test cihazı zorlayınca hata verdi. Parça stokta, bir saatte değişir.” Handan rahatladı; toplantıya taksiyle gidecekti. Caner araç çağırdı. Turgut köşede sessiz duruyor, içindeki geçici zaferin ağırlığını hissediyordu: doğru teşhis, saygının geri gelişi—ama kaybettiklerini geri getirmiyordu. Handan kartvizitini uzattı: “Teşekkürler Turgut Bey. Bana zaman ve para kazandırdınız. Sizinle daha sonra görüşmek isterim.” Turgut kibarca başını eğdi, bisikletini alıp servisten ayrıldı. Ceplerindeki kartvizitte yazan unvan gözlerine takıldı: “Handan Yalçın, Yalçın Lojistik Genel Müdürü.”

Üç gün sonra telefon çaldı. “Ben Handan Yalçın.” Ses tanıdıktı. “Şirketimizde büyük bir filomuz var; iyi bir mekanik uzmana ihtiyacımız var. Sizinle bir görüşme yapmak istiyorum.” Altı aydır sürekli reddedilmiş olan Turgut’un boğazı kurudu; beklemediği yerden umut doğuyordu. Ertesi sabah, en temiz gömleği ve parlatılmış ayakkabılarıyla Yalçın Lojistik’in modern binasına girdi. Resepsiyondan doğrudan Handan’ın geniş ve aydınlık ofisine yönlendirildi. Bursa’nın panoramik manzarası pencereden süzülüyordu. Handan, Avrupa Motor’daki eski patronu Ercan Bey ile konuştuğunu ve Turgut hakkında övgü dolu sözler duyduğunu söyledi: “Sizi en iyi diyagnostik ustam olarak tanımladı; atölyenizi kapatırken tüm borçlarınızı ödediğinizi de.”

Handan Turgut’u test etmek üzere otoparktaki iki sıralı kamyon arasından en yeni Volvo’ya götürdü: “Güç kaybı ve %30 fazla yakıt tüketimi. Dört tamirci bulamadı.” Turgut motoru dinledi, egzoz dumanına baktı, gaz tepkisini yokladı; turbo veriminde düzensizlik sezdi. Bakım kayıtlarını inceledi, sistematik kontrol yaptı. Intercooler’ı kimse kontrol etmemişti; küçük bir el feneriyle altına girip baktı, yüzünde uzun zamandır eksik olan tatmin parladı: “İç kaçak var; basınçlı hava motora ulaşmadan kaçıyor. Güç kaybı ve yüksek tüketim bundan.”

Ofise döndüklerinde Handan kararını belli etti: “Yalçın Lojistik olarak 150 araçlık bir filomuz var; teknik direktör pozisyonu açık. Sizi değerlendiriyorum.” Turgut tereddüt etti: “Büyük filolarla deneyimim yok; daha çok binek araçlar.” Handan’ın cevabı nettir: “Sizi etkileyen şey teşhis yaklaşımınız; analitik düşünme ve dürüstlük doğuştan gelir.” Dosyayı uzattı; maaş, yan haklar, sorumluluklar… Rakamlar Turgut’un nefesini kesti; atölyesinin en iyi zamanlarından daha yüksekti. Handan üç aylık eğitim planını anlattı: her servis merkezinde rotasyon, filo yazılımı ve dizel eğitimi. “Neden ben?” diye sordu Turgut. “15 aday görüştüm; CV’ler etkileyiciydi ama sizde olan dürüstlük ve kök neden odaklı düşünme onlarda yoktu.”

Akşam evde, annesiyle konuşurken babasının öğretileri aklına geldi: “Bir motorun prensibini anladıktan sonra büyüklüğü önemli değildir.” Elindeki eski İngiliz anahtarı babasının inancını hatırlatıyordu. Sabah Handan’ı arayıp teklifi kabul etti. Ertesi gün ofise girdiğinde artık bisikletle değil, kendi ayakları üzerinde duran bir adamdı. Handan eğitim programını, şirket kimlik ve anahtarlarını verdi; bir Ford Focus teslim edildi. Merkez Servis’e vardığında şef Orhan ile tanıştı. O gün, üç kez turbo kıran bir Scania üzerinde genç mekanik Emre’ye yağlama sistemindeki ana yağ kanalındaki metal parçacık birikimini gösterdi; sorunu kökten çözdü. Gün boyu beş farklı arızayı doğru teşhis edip hataları nazikçe düzeltti; akşam Orhan’ın şüphesi saygıya dönüştü.

İkinci haftada kriz telefonu geldi: Afyon yakınlarında yolda kalan kamyon, kritik teslimat. Yerel servis 4 saat uzaktaydı; Turgut tereddütsüz yola çıktı. Yakıt filtresi tıkanıklığını buldu; yedek parça yoktu. Basınçlı hava ve temel malzemelerle filtreyi manuel temizledi; sistemin havasını aldı. Motor düzensiz de olsa çalıştı; Ankara’ya kadar idare edecekti. Handan rahatladı; Turgut’un çözüm odaklı riskini takdir etti.

Ofise döndüğünde Handan’ın yanında yaşlı bir adam vardı: Tahsin Bey—Yalçın Lojistik’in kurucusu ve Handan’ın babası. Afyon’daki müdahaleyi duymuştu; Turgut’a bir soru sordu: “Neden bu işi kabul ettiniz?” Turgut dürüstçe cevap verdi: “İşimi kaybetmek kimliğimin bir parçasını kaybetmekti. Bu teklif sadece bir iş değil; yeniden doğuş.” Tahsin Bey, bir zamanlar tamirci olduğunu, şirketi tek bir kamyonla kurduğunu söyledi. Kalbin motorları anlamaktan geçtiğini vurguladı. Ardından bir sınav önerdi: “Merkezde 1972 model bir Volvo var—ilk kamyonum. Yıllardır çalışmıyor. Onu çalıştırabilirsen, eğitim süren tamamlanmış sayılır; teknik direktörlüğün resmî olur.”

Cuma günü, servisin köşesinde, solmuş kırmızı boyalı “Kırmızı Şimşek”e dokunan Tahsin Bey’in gözlerinde nostalji vardı: “Onunla Türkiye’nin dört bir yanını gezdim; şirketin ilk teslimatını onunla yaptım.” Turgut motor kapağını açıp metodik bir incelemeye koyuldu. Yakıt pompasını söküp temizledi, bujileri kontrol edip değiştirdi, akü bağlantılarını temizledi. Saatler sonra asıl kritik sorunu buldu: motor bloğunun altında gizli bir çatlak, kompresyonu düşürüyordu. Normalde blok değişimi gerekir; pahalı ve zor. Turgut babasından öğrendiği eski tekniği hatırladı: özel reçine karışımıyla çatlağı doldurup sıcak metal parçasıyla basınç uygulayıp sabitlemek. Güneş batarken son ayarları tamamladı; kabine tırmanıp anahtarı çevirdi. Motor önce öksürdü, sonra güçlü bir homurtuyla canlandı. Kırmızı Şimşek beş yıl sonra hayata döndü. Tahsin Bey’in gözleri doldu; “Tıpkı eski günlerdeki gibi.” Handan gururla: “Tebrikler; artık resmen teknik direktörümüzsünüz.” Tahsin Bey elini Turgut’un omzuna koydu: “Sen bir motor şifacısısın. Hoş geldin Yalçın ailesine.”

Turgut üç gün sonra kendi küçük ama ferah ofisine yerleşti. Pencereden servis alanını görebiliyor, motor sesleri ve yağ kokusu ona huzur veriyordu. Handan dosyalarla geldi: “Son yıl bakım maliyeti %30 arttı; sebebi net değil.” Turgut, artışın önceki teknik direktörün emekli oluşundan sonra başladığını gördü; merkezi kontrol olmayınca servisler hızlı ama pahalı çözümlere sapmıştı. “Standart teşhis ve bakım protokolü şart.” dedi. Kılavuz yazacak, her servisi ziyaret edip ekiplerle çalışacaktı. Handan destek verdi; bazı şeflerin direnebileceğini hatırlatarak. Turgut “Beraber çalışarak öğreteceğim.” dedi.

Ankara’daki Doğu Servis’te şef Kenan başlangıçta küçümseyiciydi. Turbo değişimleri üç kat artmıştı; bazı kamyonlar üç kez turbo değiştirmişti. Turgut bir Volvo üzerinde egzoz manifoldunda çatlak buldu; gün boyu beş kamyonda farklı kök nedenler—yağ kaçakları, hava filtresi tıkanıklıkları, egzoz hasarları—tespit edildi. Ertesi gün, tüm mekaniklere kısa bir eğitim verdi: sistematik teşhis şeması, her belirtinin olası nedenleri. Akşam Kenan’ın tavrı değişmişti: “Siz sadece bir tamirci değilsiniz; insanları birleştiriyorsunuz.”

İzmir’deki Batı Servis modern ve iyi donanımlıydı, ama yakıt tüketimi %15 fazlaydı. Analizler dağlık rotalara işaret ediyordu; sürüş tarzı belirleyici olabilirdi. Tecrübeli Selim fren ve tam gazı tercih ederken, genç Ferhat motor frenini ve optimum devirleri kullanıyordu. Aynı rotada Ferhat %20 daha az yakıt yakıyordu. Turgut ekonomik sürüş eğitimi ve kamyonlara gerçek zamanlı tüketim monitörleri önerdi.

Raporu hazırlayıp merkezdeki toplantıda Handan ve Tahsin Bey’e sundu: Ankara’da sistematik teşhis protokolü, İzmir’de sürücü eğitimi ve monitörler, genel olarak bakım programlarının revizyonu, parça tedarik iyileştirmesi ve bilgi yönetim sistemi. Tahsin Bey gerçekçi bir soru sordu: “Üç merkez ve 15 mekanikle bunaldınız mı?” Turgut dürüstçe: “Bazen; ama güven inşa ettikçe rahatladım.”

Tahsin Bey beklenmedik bir itirafta bulundu: “Yalçın Lojistik’in kurucusu olmamın yanında Velasquez Taşımacılık ve Lojistik’in de sahibiyim; Meksika’da 300 kamyonluk, 6 servisli, 45 mekanikli daha büyük bir operasyon.” Handan teklifin ayrıntısını verdi: “Altı ay Meksika’da sistem kurup ekipleri eğitmenizi istiyoruz; maaşınız iki katına çıkacak. Türkiye’deki pozisyonunuz sizi bekliyor.” Turgut hayatında hiç yurt dışına çıkmamıştı; hem ürkütücü hem heyecan vericiydi. Düşünmek için iki gün istedi.

Kararı verildi: Turgut Meksika’ya gidecekti. Mexico City Havalimanı’nda “Senor Özkan” yazılı tabelayla onu karşılayan genç Miguel, dil bariyerini kriz olmaktan çıkarıyordu. Şirket direktörü Patricia Velasquez ile tanıştı; ilk hafta merkez serviste ekipmanları ve insanları tanıdı. Ekip lideri Carlos başlangıçta şüpheciydi. Üçüncü gün, bir Kenworth kamyonun motoru aniden güç kaybedip normale dönüyordu; saatlerce çözemediler. Turgut motoru dinledi: “Intercooler’da basınç altında görünen iç çatlak var.” Dışarıdan temiz görünse de söküldüğünde hakikat ortaya çıktı. Carlos şaşırdı: “Nasıl anladın?” “Sesi dinledim.” O günden sonra saygı yerleşti; ekip Turgut’un liderliğini kabul etti.

İlk ay, tüm servis merkezleri ziyaret edildi; sistematik olmayan teşhisler, gereksiz parça değişimleri, yetersiz bakım programları… İkinci ayın başında Patricia’ya detaylı rapor sunuldu; her servis için özel öneriler. “Çözümler zor değil; disiplin ve sistematik yaklaşım. Ekip dahil edilmeden hiçbir sistem işlemez.” Üçüncü ay, Turgut’un hazırladığı standart eğitim programı başladı; her servisten seçilen mekanikler bir hafta merkezde eğitim aldı. Sonuçlar çarpıcıydı: bakım maliyetlerinde %25 düşüş, arıza sürelerinde %30 azalma, ekip moralinde belirgin yükseliş. Turgut mütevazı kaldı: “Bu ekip başarısı; ben yönlendirdim.”

Dördüncü ve beşinci aylar geçerken dil bariyeri inceldi; motorların dili ortak bir zemindi. Altıncı ayda Patricia yeni bir görev verdi: geleceğin mekaniklerini yetiştirecek bir eğitim programı oluşturmak. Düşük gelirli mahallelerden gelen, teknik eğitimi olmayan gençlere fırsat. Turgut, kendi hikâyesinden esinlendi: babasının küçük atölyesinde çıraklık, “nasıl” kadar “neden” sorusu… Müfredat altı ay: üç ay teori, üç ay pratik; her öğrenciye mentor; en iyi mezunlara iş olanağı. Seçim sınavla değil mülakatla olacaktı: merak, çözüm odaklılık, dürüstlük. Elli adayla tek tek konuştu; en çok 19 yaşındaki Alejandro dikkatini çekti—çiftçi bir ailenin çocuğu, traktör onarmayı öğrenmiş, elleri nasırlı, gözleri öğrenme açlığıyla parlayan. “Neden mekanik olmak istiyorsun?” “Bir motoru çalıştırdığımda sanki hayata döndürmüş gibi hissediyorum.”

Program başladı; Alejandro doğal bir diyagnostik yetenek sergiledi, diğerleri de farklı alanlarda gelişti. Patricia ziyaretlerinde gözlerindeki ışığı fark etti: “Bu sadece eğitim değil; dönüşüm.” Turgut Türkiye’ye dönmeden önce ilk mezuniyet törenini görecekti. O gün 15 öğrenci mavi üniformalarıyla sıralandı; altı ay önce güvensiz ve bilgisiz görünen yüzler şimdi özgüvenle parlıyordu. Patricia konuşmasında “Yeni bir başlangıcı kutluyoruz.” dedi. Turgut kürsüde, Miguel’in tercümesiyle duygu yüklü sözler söyledi: “Motorların dili evrenseldir; insanların kalpleri de öyle. Size sadece tamiri değil, düşünmeyi, sorgulamayı, insanlara değer vermeyi öğretmeye çalıştım.” Alejandro gözleri yaşlı küçük bir paket uzattı: üzerinde “Turgut Usta” yazılı el yapımı bir İngiliz anahtarı. Turgut’un boğazı düğümlendi: “Siz bana bir gelecek verdiniz.” dedi genç.

O akşam veda yemeğinde Meksika müziği ve gülüşler arasında Patricia kadehini kaldırdı: “Siz buraya sadece teknik bilgi getirmediniz; vizyon ve ruh getirdiniz.” Sonra ofiste bir son teklif: “Meksika ve Türkiye arasında gidip gelerek iki şirketin teknik operasyonlarının global direktörü olun.” Turgut kararsız kaldı; zaman istedi. Ertesi sabah havaalanında ekip onu uğurladı; Carlos ve Alejandro sarıldı. Uçak havalanırken Turgut cebindeki iki anahtarı hissetti: biri babasından, biri Alejandro’dan—biri geçmişi, diğeri geleceği. İstanbul’a doğru uçarken yeni planlar şekillendi: Yalçın Lojistik’te benzer bir eğitim programı, gençlere şans, bir miras bırakmak. Artık o, bir zamanlar yardım bekleyen adam değildi; yardım eden, ilham veren, yol gösteren bir usta olmuştu. Hayatta belki de bundan daha büyük bir başarı yoktu.

Ve bütün hikâyeyi başlatan an—Nilüfer’in kavurucu otoparkında, yedi ünlü tamircinin çözemediği arızayı yirmi dakikada teşhis eden, fakir ama gururlu bir mekanik—o an bir motoru değil, kendi kaderini de çalıştırmıştı. Handan onun teşhisini doğruladığında “unutulmaz” ödülünü zamana yaydı: saygı, fırsat, yeni bir hayat. BMW’nin motoru bir saat sonra serviste yeniden sorunsuzca homurdanırken, Turgut’un hikâyesi çok daha uzun bir yolculuğa doğru hızlanıyordu.