BABAMI SERBEST BIRAK VE SENİ YENİDEN YÜRÜTECEĞİM… HÂKİM GÜLDÜ, AMA SANİYELER SONRA…

Perşembe öğleden sonrası, İzmir adliyesinin ağır ahşap zemininde tekerlekli sandalyenin ince, kuru bir hışırtısı yankılandı. Hakim Mehmet Yılmaz içeri girer girmez herkes ayağa kalktı. Salon, duruşmanın yeniden başlamasını bekleyen fısıltılarla doluydu; kimse o öğleden sonranın orada bulunan herkesin hayatını geri dönülmez şekilde değiştireceğini tahmin edemezdi. Tam o sırada, ciddi sessizliği çocuksu bir ses yardı: “Babamı serbest bırak ve seni yeniden yürütürüm.” Sözleri bir mızrak gibi havayı yardı.

Küçük kız, teyzesinin elinden sıyrılıp kelepçeli halde bekleyen babasına doğru koşmuştu. Kimse onu durduramadan hakime döndü ve tüm gücüyle bağırdı. Hakim Mehmet, kağıtlarını düzenlemeyi bırakıp başını çocuğa kaldırdı. Sekiz yaşından büyük görünmüyordu; üzerinde özenle ütülenmiş sade mavi bir elbise, ağlamaktan kıpkırmızı olmuş bir yüz ve kahverengi gözlerinde yaşı ile ters düşen bir kararlılık vardı. Bir an duraksadı hakim; sonra sesi derinleşti: “Kızım, yerine dön. Bu bir oyun değil.” “Ben de oyun oynamıyorum,” dedi kız, bir adım daha atarak. “Size yardımcı olabilecek egzersizler biliyorum. Babamdan ve babaannemden öğrendim. Yemin ederim biliyorum.”

Salonda bir fısıltı dalgası yayıldı. Savcı Serkan Demir ayağa fırladı: “Sayın Hakim, bu mahkemeyi duygusal olarak manipüle etme girişimi. Çocuğa bu sahne öğretilmiş. Derhal çıkarılmasını talep ediyorum.” Küçük kız savcıya döndü; gözlerinde meydan okuyan bir ışık vardı. “Babam bana hiçbir şey söylemedi. Buraya onun masum olduğunu bildiğim için geldim. O insanlara yardım eder; kimseyi incitmez. Bana yeteneğin varsa onu başkalarına yardım etmek için kullanman gerektiğini öğretti. Ben hakime yardım edebilirim.”

Hakim Mehmet kızın yüzünü daha dikkatle izledi. Otuz beş yıllık meslek hayatında yüzlerce, belki binlerce davaya başkanlık etmişti; insanların gözündeki gerçeği, yapmacık çaresizliği ayırt etmeyi öğrenmişti. Bu küçük kız doğruyu söylüyordu. “Adın ne?” diye sordu yumuşamış bir sesle. “Elif,” dedi. “Elif Kaya. Babam Emre Kaya; dünyanın en iyi fizyoterapistidir. Büyükanneme felç geçirdikten sonra yeniden yürümeyi öğretti. Doktorlar yatağa bağımlı kalacağını söyledi ama babam pes etmedi.” “Elif, hemen buraya gel!” diye seslendi izleyiciler arasından bir kadın; adliye görevlisi onu durdurdu. Hakim, yüz hatlarından bunun teyze Ayşe olduğunu çıkardı. “O daha bir çocuk, ne yaptığını bilmiyor.” “Ne yaptığımı biliyorum, Ayşe teyze,” dedi Elif, gözlerini hakimden ayırmadan. “Hakim Bey, siz babaannemden farklı değilsiniz. İyileşebilirsiniz. İnanmanız ve doğru egzersizleri yapmanız gerekiyor.”

Mehmet alnındaki kırları eliyle geriye itti. Kurallara büsbütün aykırıydı; hatta saçmalıktı. Ama Elif’in samimiyetinde ve az önce gizlice hissettiği bir şeyin fark edilişinde göğsünde bir kıvılcım yandı. İki yıl önce kazadan sonra, belden aşağısını asla hissedemeyeceğini söyleyen doktorlardan sonra gömdüğü umut kıpırdandı. Ara sırasında, kimse yokken, sağ ayağının serçe parmağının bir kez titrediğinden emindi. Kimse görmemişti—ta ki bu çocuk söyleyene kadar. “Yaklaş,” dedi, savcının itirazını görmezden gelerek. “Bildiklerini göster bana.”

Elif tereddüt etmeden, ritmik adımlarla tekerlekli sandalyeye yürüdü. “Ayağınıza dokunabilir miyim?” “Bu tamamen…” diye başlayınca savcıyı bir keskin komut susturdu: “Oturun, Doktor Özkan.” Elif diz çöktü. Hakimin sağ ayak bileğinin üzerinde, pantolonun üzerinden nazikçe dairesel hareketlerle yoklamaya başladı; belli noktalara tam yerinde basıyordu. Rastgele değildi. “Şimdi çok sıkı düşünmeniz gerek,” dedi. “Başparmağınızı oynatmayı düşünün. Zorlamayın; sadece düşünün—sanki ona bir mesaj gönderiyorsunuz.”

Mehmet gözlerini kapadı. Onlarca kişinin önünde, kendi mahkemesinde, sekiz yaşındaki bir çocuk ayağına masaj yapıyordu. Absürttü. Ama Elif’in dediğini yaptı. Zihninde hareketi canlandırdı, iki yıldır sayısız kez yolladığı o komutu yeniden gönderdi. Ve oldu. Sağ ayak başparmağı hareket etti. İstemsiz bir seğirme değil, kasıtlı, küçük ama gerçek bir hareket. Gözlerini açtı; aşağı baktı; Elif gülümsüyordu—sevinç gözyaşları yüzünden akıyordu. “Gördünüz mü?” dedi. “Söylemiştim.” Salon uğultuya boğuldu; memur düzen sağlamaya çalıştı.

Savcı, sesi sarsılmış: “Bu hiçbir şeyi kanıtlamaz. Refleks olabilir. Sayın Hakim, ciddiye almazsınız.” Mehmet elini kaldırdı. “Benim ne düşündüğüm beni ilgilendirir, Doktor Özkan.” Dosyalara göz attı; davada baskı vardı, sözde mağdur siyaseten bağlantılıydı; kamuoyu merak içindeydi. “Elif, ayağa kalk,” dedi. “Gerçekten beni yeniden yürütmeye yardım edebileceğini söylüyorsun. Karşılığında ne istiyorsun?” Elif şaşırdı; babasına baktı; tekrar hakime döndü: “Babamı serbest bırakmanızı istiyorum. O yanlış bir şey yapmadı. Lütfen, babamı serbest bırakın; sizi yürütmeye söz veriyorum.”

Mehmet’in göğsünde bir düğüm çözüldü. Adalet sistemi böyle işlemezdi; masumiyet, kanıtla ölçülürdü. Ama ayağındaki o hareket gerçekteydi: karanlıktan sonra bir kıvılcım. Savunma avukatı Ahmet Yıldırım ayağa kalktı: “Sayın Hakim, müvekkilimin en azından elektronik izlemeli ev hapsine alınmasını talep ediyorum. Kaçma riski yok; toplum için faydalı becerileri var.” Savcı itiraz etti; ağır suçlamalardan bahsetti. Mehmet ikisini susturdu. “Ara vereceğim. Bir hafta sonra toplanacağız. O zamana kadar Bay Kaya’nın davasına ve benim durumuma ilişkin yeni tıbbi raporlar istiyorum. Doktor Ahmet, ayarlayın.” Emre’ye döndü: “Ev hapsi veriyorum; elektronik takip ile. Sıkı koşullar: tanıklarla temas yok, izinli randevular dışında evden çıkmak yok. Ayrıca…” duraksadı, etik sınırı farkında olarak: “Kızınız Elif, haftada üç kez denetim altında beni ziyaret ederek bahsettiği egzersizleri yapabilir. Bu yasal davayla ilgili değil; kişisel sağlık kararımdır. Kararımı etkilemeyecek.” Savcı “Son derece düzensiz,” dedi. “Biliyorum,” diye karşılık verdi Mehmet. “Ama yasa dışı değil. Duruşma ertelenmiştir.”

Haber, kuru saman gibi İzmir’e yayıldı. “Hakime bir anlaşma yapan küçük kız”ın hikayesi akşam olmadan şehirde konuşuluyordu. Elif, Emre’nin küçük kiralık evindeki yıpranmış kanepede bacaklarını sallarken, babasının bileğine taktıkları elektronik kelepçeye baktı. Emre onuncu kez tekrarladı: “Bunu yapmamalıydın.” Sesindeki ağırlık, Elif’in aklındaki basit iyi-kötü ayrımını bulandırıyordu—ama işe yaramıştı; parmak hareket etmişti. “Gördün ya, tıpkı babaannem gibi,” dedi Elif. Emre yüzünü elleriyle sıvazladı; zayıflamış, omuzlarına çöken görünmez bir yük vardı. “Elif, anlamıyorsun. Savcı bunu bir düzen gibi gösterebilir. Hakim iyileşmezse beni sahtekar ilan ederler.” “Ama sen sahtekar değilsin,” dedi Elif. “Nurten Hanım’ı hatırlıyorsun; bastonsuz yürüyor. Kemal Bey…” Emre yumuşakça kesti: “Biliyorum; birçok kişiye yardım ettim. Ama birini mahvettiğini düşünürlerse, kurtardıklarını umursamazlar.”

Ayşe teyze içeri girdi, market torbalarıyla. Pratik bir kadındı, restoran aşçısı; kardeşi tutuklanınca Elif’e bakmak için vardiyalarını bükmüştü. “Bir şeyler yemeniz gerekiyor,” dedi; mutfağa geçti. Elif titrek bir sesle sordu: “Ayşe teyze, sence yanlış mı yaptım?” Ayşe kızın yanına oturup kolunu doladı: “Canım, sekiz yaşındasın; bunları dert etmemelisin. Oynamalı, ders çalışmalı, çocuk olmalısın.” “Ben diğer çocuklar gibi değilim,” diye fısıldadı Elif. “Babamı korumalıyım.” Gözyaşları sessizce aktı; Emre onu sarıp “Kimse beni götürmez,” diye mırıldandı; emin olmadan, kızını teselli etmek için.

Ertesi sabah, Mehmet uyku tutmayan geceden uyanıp mutfağa girdi; eşi Sevgi kahve içiyordu. “Bunu gerçekten yapacak mısın?” diye sordu. “Yapacağım,” dedi Mehmet; “Parmaklarım oynadı.” “Tesadüf olabilir,” dedi Sevgi, ama inançsızdı. “Kas seyirmesi.” Mehmet acı bir gülümsemeyle: “Doktorlar çok şey söyler: belimin altında hiçbir şey hissetmeyeceğim; kabullenmem gerek. Ama dün bir şey karşılık verdi.” Sevgi, 42 yılın tanıklığıyla onu seyretti; inat, kendini kandırma ve gerçek umut arasındaki farkı biliyordu. “Bu işe yaramayabilir. İnsanlar bir hakimin sanığın çocuğuyla ‘anlaşma’ yaptığını düşünecek.” “Anlaşma değil,” diye ısrar etti Mehmet. “Kararım kanıtla şekillenecek. Elif bana bir fizyoterapist gibi gelecek.” “Bir farkla: sekiz yaşında,” dedi Sevgi, “ve babası senin mahkemende yargılanıyor.” Mehmet derin nefes aldı: “O kızda bir şey var—yaşını aşan bir kararlılık. Ayağımın hareketi gerçekti.”

Şehrin diğer ucunda, özel klinikte Doktor Murat Özdemir avukatı Cem ile buluşuyordu. Murat, Emre’yi ihmalle suçlayan hastaydı. Gazete manşeti masaya düştü. Cem parmaklarını tıklatarak: “Hakim kızdan etkilenmiş. Emre ona yardım ederse algı değişir.” Murat tükürdü: “Emre sahtekar. Lisansının dışında çalışıyor.” Cem, yarım çekingen: “Ama sonuçlar var; onlarca memnun hasta var—belediye başkanının eşi dahi.” Murat sinirli volta atarken dik yürüyordu, “kronik ağrıyım” iddiasıyla çelişkili. “Önemli olan, bana yaptıklarına izni olmaması; bunu kanıtlayan belgelerim var.” Cem içten içe huzursuzlandı; Elif’in gözleri zihninde şüphe tohumu eklemişti.

Fatma Kaya, küçük dairesinde, yerel haberleri izlerken telefonda muhabirleri reddetti; spekülasyonun gerçeği nadiren umursadığını biliyordu. Sonra Emre’yi aradı: “Elif hakime gerçekten yardım edecekse bilmesi gerekenler var.” Emre “Karışmanı istemiyorum,” dedi. Fatma, tam adıyla sertleşti: “O kız her şeyi beni izleyerek öğrendi. Doğru yapacaksa ben yardım edeceğim.” Emre sustu; sonra alçak sesle: “Teşekkür ederim anne.”

Pazartesi öğleden sonrası, Elif ve Ayşe, Hakim Mehmet’in İzmir’in saygın semtindeki geniş evine geldi. Sevgi kapıda karşılayıp fizyoterapi odasına götürdü: paralel barlar, uyarlanmış koşu bandı, egzersiz ekipmanı; çoğunun üzerinde ince toz. Mehmet spor kıyafetleriyle, ortada tekerlekli sandalyede bekliyordu. Elif, iddialı ama ürkek bir güvenle: “Sizi yeniden yürüteceğim,” dedi. Mehmet, “Bu, küçük bir kız için büyük bir söz,” diye karşılık verdi. “Babam, tutamayacağımız sözleri vermemeyi öğretti,” dedi Elif. Sevgi, Ayşe’nin kalmasını uygun buldu; Elif çalışmaya başladı: eklem çevresinde dairesel hareketler, hassas noktalara basılarak nöromüsküler hatırlatmalar.

“Elif,” dedi Mehmet, kızın ellerini izlerken, “Büyükannen de fizyoterapist mi?” “Hayır,” dedi Elif. “Felç geçirdi. Doktorlar yürüyemez dedi; babam kabul etmedi. Her gün çalıştı; şimdi yürüyor, konuşuyor, hatta dans ediyor.” Mehmet, Emre’nin dosyalarındaki karakter tanıklarını hatırladığını söyledi. Elif birden durdu: “Sizce babam suçlu mu?” Mehmet dikkatle: “Elif, bunu tartışmam uygun değil.” “Ama bir fikriniz olmalı,” diye ısrar etti Elif. “Adalet sistemimiz fikirlere değil, kanıtlara dayanır,” dedi Mehmet. “Ama kanıtlar yanlış olabilir; insanlar yalan söyler,” diye karşılık verdi Elif. “Bu yüzden çok titiz olmalıyız,” dedi Mehmet.

Elif, çalışırken sakin ama derin sorular sordu: “Çocuklarınız var mı?” Mehmet’in sesi yumuşadı: “Berk ve Melis. Kendi aileleri var.” “Onları özlüyor musunuz?” Basit ama derin bir soru. “Evet,” dedi Mehmet, uzun bir duraksamadan sonra. “O zaman anlıyorsunuz: babamın eve gerçekten gerektiğini.” O an, Elif’in duygusal olgunluğu Mehmet’i çarptı. “Ben iyileşsem bile bu, babanın beraatini garanti etmez,” dedi. “Biliyorum,” dedi Elif. “Ama siz yürümeye başlarsanız, babamın bildiğini kanıtlar—ya da insanların birbirinden vazgeçmediğinde güzel şeyler olabileceğini.”

Bir saat süren çalışmada Elif, Mehmet’e zihinsel egzersizler yaptırdı: bacaklarını hissetmeyi, hareketleri hayal etmeyi. Sevgi kapıdan defalarca izledi; umut ile korku arasında salınan bakışlarla. Seans sonunda Elif yüzünde ter, ellerinde hafif titreme ile: “Her gün yapmanız gerekiyor. Sabah akşam. İyi beslenmelisiniz; su içmelisiniz. Ve inanmalısınız.” Mehmet gülümsedi; inanmanın zor olduğunu itiraf ederken Elif kesinleşti: “Parmaklarınızı iki kez oynattınız. Bu mümkün olduğu anlamına gelir. Gerisi zaman ve çalışmadır.”

Çarşambaya randeulaşarak vedalaştılar. Sevgi, “Ne düşünüyorsun?” diye sordu. Mehmet: “Sekiz yaşındaki bir çocuk için mümkün olmaması gereken şeyleri biliyor. Ve sanırım bir şey hissettim.”

O gece, şehirde farklı insanlar aynı konu üzerinde düşündü: Emre, ev hapsinde elektronik kelepçeyi; Elif, odasında uykuya dalarken bir günün yorgunluğunu; Sevgi, yılların pahalı ama sonuçsuz tedavilerini; Fatma, dua köşesinde tespih çekerken, yeniden kazanılmış küçük hareketler için şükretmeyi; Murat, aynada acı dolu bir ifadeyi prova ederken, kafasında artan bir ses: “Ya yanılıyorsan?”

Hafta hızla bir rutine dönüştü. Elif, pazartesi-çarşamba-cuma Mehmet’i ziyaret etti; Ayşe her seansı izledi; Sevgi yakınlarda gözlemledi. Küçük ama anlamlı değişimler başladı: üçüncü gün Mehmet iki ayağının parmaklarını bilinçli hareket ettirdi; beşinci gün sol baldırında karıncalanma; yedinci gün uyluktaki basıyı hissetti. Mehmet için bunlar karanlığa birer mumdu. Elif evde babasına da yardım etti; Emre eski dosyaları tarayıp savunma için ipucu aradı. Bir akşam birlikte yemek yerken Elif “Yorgunum—ama iyi bir yorgunluk,” dedi. Emre kızının saçlarını okşadı: “Hepsi senin omuzlarında olmamalı. Sen çocuksun.” Elif: “Oyun oynuyorum; okula gidiyorum. Ama bu daha önemli. Sen daha önemlisin.” Emre gözyaşlarını tutamadı; “Bittiğinde sahile gideceğiz,” diye söz verdi. Elif, “Hiç birlikte gitmedik,” dedi; Emre, sözünün ardındaki belirsizliği bile bile başını salladı.

Perşembe günü, avukat Ahmet ile hakim Mehmet adliyede görüştü. Ahmet yeni çelişkili tıbbi raporlar getirdi; aynı zamanda medyanın “hakimin çıkar çatışması” spekülasyonlarını anımsattı. Mehmet sertleşti: “Kararım yalnızca kanıtlara dayanacak. Elif Kaya, kişisel sağlık sorunumda bana yardımcı oluyor. Hakimliği reddetmek istiyorsanız önerge verin.” Ahmet, davanın başka hakime devredilmesinin müvekkili için kötü olacağını kabul edip geri çekildi. Mehmet, yalnız kaldığında, iddianamedeki tutarsızlıkları daha dikkatli inceledi: Murat’ın bel problemi geçmişi, önceki fizyoterapistler, “zor hasta” notları, son aylarda rahatsızlık belirtisi olmadan dans ettiği videolar, kutu taşıdığı görüntüler. Savcının ağrı kesici savunması inandırıcı değildi; Mehmet, “Murat yalan söylüyor,” duygusuna yaklaşırken “Neden?” sorusunun cevabı zor kalıyordu. Para talep ediyordu; ama sanki açgözlülükten fazlası vardı.

Cuma günkü seansında, Mehmet sol bacağına odaklanmışken birden tüm bacağı yoğun bir karıncalanmayla doldu. Çığlık attı; Elif korktu; “Canınızı mı yaktım?” “Hayır,” dedi Mehmet, nefes nefese; “Tüm bacağımı hissettim.” Elif sevinçle zıpladı; gerçek bir sekiz yaşındaki gibi. Sevgi koşup “Ne oldu?” diye sordu; gözleri, eşinin yüzündeki saf sevinci görünce savunmalarını yıkadı. O gece, Mehmet kendine rüya izni verdi: evinde normal adımlarla yürüdüğü, merdiven çıktığı bir rüya. Sabah kalktığında umutsuzluk dalgası yerine kararlılık vardı: yeniden yürüyecekti.

Karanlık tarafta ise Murat, Doktor Zeynep Çelik ile gizli bir buluşma ayarladı; beş yıl önceki bir hatanın şantaj gölgesinde. Murat raporu “güçlendirmek” için Zeynep’e baskı yaptı; Zeynep “Emre’nin yanlış bir şey yapmadığına dair” verileri anımsatınca “kariyerini mahvederim” tehdidiyle susturuldu. O sırada kafedeki bir sütunun ardında Ayşe konuşmayı görmüştü. Tam metni duymasa da vücut dilinden “çok ters” olduğunu sezdi. Zeynep, Ayşe’nin yalvarışında Elif’in adını duyunca bir şeyler kırıldı: “Bana numaranızı verin; düşüneceğim,” dedi.

Hafta sonu, Fatma Emre’yi ziyaret etti; Elif hakime dair ilerlemeleri heyecanla anlattı: sol bacağı tümden hissetmek, iki ayağın parmakları. Fatma uyardı: “İyileşme düz çizgi değil; iyi günler ve kötü günler olacak.” Elif, babaannesinin “kaşığı tutamadığı gün” hikayesini hatırladı. Emre, annesine “Karışmanı istememiştim,” dedi; Fatma kararlı: “Elif olağanüstü bir şey yapıyor. Desteğe ihtiyaç duyuyor.” Emre’nin cevabı yoktu; annesinin haklı olmasını umdu.

Gece, Emre eski eşi Zehra’yı aradı; ilişkilerindeki kırık ve öfke, “O daha bir çocuk—neden izin verdin?” suçlamasıyla açığa çıktı. Zehra, Emre’nin “insanlara yardım etmek” uğruna kuralları zorlamasını eleştirirken, Emre “komşular ne der” korkusunu bencillik saydı. İkisi de yorgun öfkelerini döktü; Zehra’nın gidişinin ardındaki “korku” itirafı iç acı bir sessizlik getirdi. Emre, “Duruşmaya gelecek misin?” dedi; Zehra “Bilmiyorum,” dedi; Elif’i özlediğini, ama gücünün yetmediğini kabul etti.

Pazartesi yağmurla geldi; Elif sırılsıklam geldiğinde Sevgi kuru giysiler buldu. Ayşe bekleme salonunda boğazında Zeynep’in numarasını tuttu; Mehmet içeri girip tüm hikayeyi dinledi ve “Numarayı bana bırakın; Emre’ye ya Elif’e bahsetmeyin” dedi. O gün, olağanüstü bir şey oldu: Mehmet dizini birkaç santim bükebildi—kasıtlı, isteyerek. Elif sevinçten çığlık attı; Sevgi gülümsedi. O gece Mehmet çocuklarını aradı; Berk ve Melis’in sesinde umut titredi. “Elif’i tanımak istiyorum,” dedi Melis.

Cuma günkü seansın ardından umut şehre, salı gününe taşındı: Emre’nin ve Elif’in kaderini belirleyecek duruşma günü. Mahkeme dolup taştı; muhabirler, meraklılar, eski hastalar pankartlarla dışarıda. Emre ilk duruşmadaki takımıyla girerken Elif, Ayşe ve Fatma ile ön sırada oturdu. Hakim Mehmet içeri girdi; daha dik, gözleri daha parlak—bir şey değişmişti.

Savcı Serkan, Emre’nin “lisans sınırları dışında çalıştığını, onaylanmamış tekniklerle zarar verdiğini” vurguladı. Emre yumruklarını masanın altında sıktı; her kelime bir darbe gibiydi. Savunma avukatı Ahmet, Emre’nin kusursuz geçmişini, vazgeçilmiş vakaları nasıl iyileştirdiğini anlattı: “Burada ihmal değil; kıskançlık ve açgözlülük var. Murat Özdemir’in iddiaları objektif tıbbi kanıtlarla desteklenmiyor. Dahası…” Ahmet beklenmedik bir hamle yaptı: “Savcılığın ana tıbbi raporunun güvenilirliği sorgulanabilir. Tanık çağırmak istiyoruz: Doktor Zeynep Çelik.” Salon buz gibi sessizleşti. Zeynep titreyen ellerle kürsüye oturdu—ama yüzünde “doğru olanı yapma” kararlılığı vardı.

Ahmet sordu: “İlk raporu siz yazdınız mı?” “Evet.” “Emre’nin yeni yaralanma yaptığına dair?” “Evet.” “Bu dürüst ve tarafsız mıydı?” Uzun bir sessizlik; Zeynep Murat’ın öfke dolu bakışıyla, sonra Elif’in fedakarlığıyla göz göze geldi. “Hayır,” dedi; salon haykırışlarla çalkalandı. Hakim çekiciyle “Sessizlik!” diye vurdu. Zeynep ağlayarak anlattı: beş yıl önce yaptığı tıbbi hata, Murat’ın keşfi, yıllarca süren şantaj, kafedeki buluşmada raporu “güçlendirme” talebi, kaydettiği ses. Ayşe’nin konuşmasından sonra vazgeçişi. Savcı Serkan, “Habersizdim,” diyerek, “Bu her şeyi değiştirir,” dedi. “Evet,” dedi Mehmet; Murat’ı çağırdı: “Yaklaşın.”

Murat yürüyünce bir şey açığa çıktı: topallamıyordu; “kronik ağrı” iddiasının izleri yoktu. Birden topallamaya çalıştı; çok geç. “Güçlü ağrı kesiciler aldım,” diye kekeledi. Ahmet videoları sundu: Murat aile partisinde dans ediyor; ağır kutuları taşıyor; arkadaşlarıyla futbol oynuyor. Her kare iddiayı yıkıyordu. Mehmet’in sesi buz gibi oldu: “Bay Özdemir, Emre Kaya’ya asılsız suçlamada bulundunuz; bu mahkemede yalancı şahitlik yaptınız; masum bir adamın hayatını mahvetmeye çalıştınız. Yalancı şahitlik ve delil uydurma suçlarından derhal tutuklanmanızı emrediyorum. Doktor Çelik’e yönelik şantajla ilgili ek suçlamalar da.” Memurlar Murat’ı kelepçeledi; bağrışları boşluğa düştü.

Sonra Mehmet, gözlerinden özgürce yaşlar süzülen Emre’ye döndü: “Bay Kaya, bu açıklamalar ışığında tüm suçlamalardan beraatsiniz. Lisansınız iade edilecek. Sistemin hataları nedeniyle yaşadıklarınız için kişisel olarak özür diliyorum.” Emre konuşamadı; elleri yüzünü kapatıp hıçkırdı. Elif fırlayıp babasına sarıldı; Ayşe ve Fatma da yetişti; aile birbirine kenetlendi.

Ve en dikkat çekici an ancak o zaman geldi. Mehmet, Elif’e baktı; bu cesur kız babası için adalet mücadelesi verirken onun sonsuza dek kaybettiğini sandığı bir şeyi de geri vermişti. Bir duygu ve kararlılık dalgasıyla iki yıldır yapmadığı bir şey yaptı: tekerlekli sandalyenin tekerleklerini tutup tüm gücünü kullanarak ayağa kalktı. Masaya dayanmak zorunda kaldı; bacakları titriyor, kasları bağırıyordu—ama ayaktaydı. İki yıldır ilk kez ayaktaydı. Salon, gürültüden boş bir sessizliğe büründü. Sevgi ellerini ağzına kapadı; gözlerinden yaşlar boşaldı. “Elif,” dedi Mehmet, sesi duygu ve çaba ile titreyerek, “Sözünü tuttun. Beni yeniden yürüttün.” Teknik olarak hâlâ yürümüyor olsa da ayakta durmak yeterliydi. Elif, gözyaşları içinde gülerek: “Yapabileceğinizi biliyordum,” dedi. Mehmet oturmadan önce otuz saniye daha ayakta kaldı; ama o otuz saniye bir söz ve bir mucizeydi.

Düzen sağlanınca Zeynep, Emre’ye yaklaşıp: “Affınızı beklemiyorum,” dedi; “Ama zararı telafi etmek için elimden geleni yapacağım.” Emre kızını düşündü; öfke yerine umutla hareket eden Elif’i. Elini uzattı: “Sonunda doğru olanı yaptınız. Bunun değeri var.” Zeynep elini sıktı; gözlerinden yaşlar aktı.

İzleyen haftalarda çok şey değişti: Murat birden fazla suçtan yargılanıp üç yıl hapis aldı; Zeynep lisansını geçici kaybetti ama gönüllü ifade verdiği için lehine not edildi; Emre’nin itibarı tamir edildi; hastalar geri döndü; yeni hastalar geldi. Mehmet, Elif’le altı ay daha çalıştı; yürüyüş bastonla, sonra hafif topallamayla yardımsız hale geldi. Hikaye İzmir’i aşıp ülkeye yayıldı; ulusal gazeteler “babasını kurtaran ve hakimi yürütmeyi vaat eden çocuk”u yazdı. Televizyon davetleri gelince Emre, Elif’i spotlardan korudu.

Altı ay sonra Emre sözünü tuttu: Elif’i sahile götürdü. Antalya’ya üç saat sürdüler; Elif okyanusu ilk kez görünce hayran kaldı. “Bu kadar büyük mü?” “Evet,” dedi Emre; “Ve sen okyanusun büyüklüğünden daha cesursun.” Elif sığ suda bacaklarını özgürce salladı. “Annem aradı,” dedi; Emre durdu. “Bizi televizyonda görmüş; beni görmek istiyor.” Elif ufka bakıp: “Düşüneceğimi söyledim. Babaannem affetmenin, yapılanı doğru bulmak değil, öfkeyi taşımamaya karar vermek olduğunu anlattı.” Emre: “Büyükannen bilgedir,” dedi. “Ne istersen, desteklerim.”

Yıllar ilerledi. Mehmet bastonsuz yürüdüğü ilk bahar gününde balkonda: “O gün ‘beni yeniden yürüttün’ demiştim,” dedi Elif’e. “Yanılmışım. Sen bana yeniden denemenin değerli olduğunu öğrettin.” Elif gülümsedi: “Bunu bana babam öğretti—kaç kez düştüğümüz değil, kaç kez kalktığımız.” “Baban bilge,” dedi Mehmet; “Ve artık gerçekten özgür.”

Zehra yıllar sonra İzmir’e döndü; Elif “yavaş yavaş başlayalım” diyerek telefon ve ziyaretlerle ilişkiyi yeniden ördü. Kolay değildi; öfke ve kırgınlık akışları oldu. Ama Elif, Fatma ve Mehmet’ten “iyileşmenin imkansız göründüğünde bile mümkün olabileceğini” öğrenmişti.

Emre’nin kliniği büyüdü; beş profesyonel, ülke çapında bekleme listesi; yöntemler üzerine yayımlanan kitap. Elif, 13’ünde babasının izinden gitmeyi düşünürken Emre “Kalbini neşelendiren”i seçmesini istedi; Elif’in gönlü insanlara yardımda neşeleniyordu. Beşinci yıl kutlamasında Emre herkese teşekkür etti; “Umudun naif olmadığını, dönüştürücü olduğunu” söyledi; özellikle Elif’e: “Ben pes ettiğimde bana umudu öğrettin.”

Zeynep etkinliğe geldi; davetli değildi ama hissetti. Elif ona: “Affınızı beklemiyorum,” demesine fırsat vermeden “Siz doğru olanı yaptınız; cesaretiniz babamı kurtardı,” dedi. Zeynep ağladı; Elif sarıldı.

Elif küçük sahnede: “İmkansız, biri kabul etmeyi reddedene kadar imkansızdır. Hepiniz, ‘asla’ denilen şeyleri denemeye devam ettiğiniz için buradasınız.” Salonda alkışlar yükseldi.

Mehmet balkonda Emre’ye: “Burada olağanüstü bir şey inşa ettin,” dedi. Emre: “Biz inşa ettik.” O gün mahkemede, Elif’in teklifi Emre’yi dehşete düşürmüştü; “başarısız olursa suçluluğu ömür boyu taşır” korkusu. Mehmet: “O başarısız olmadı—çünkü sen iyi öğrettin. İşe yaramasaydı bile cesaret ve sevdiğin insanları savunmayı öğrenirdi.”

Elif, İstanbul Üniversitesi fizyoterapi programını seçti; evden uzakta bir hayat. Emre gururlu ve mahzundu; Elif “geri döneceğim” dedi. Zehra “bir saat uzaktayım; ara sıra beni ziyaret et” dedi; Elif kabul etti. Lise mezuniyetinde Elif konuştu: “Bazen denemek, sonuçtan emin olmaktan daha önemlidir. Risk almayı seçin; pes etmeyin.”

Yazı klinikte çalışarak geçirdi; yeni hasta Burak, motosiklet kazası sonrası sol bacak. Dördüncü haftada vazgeçmek istedi; Elif “Bir ay hiçbir şey demek; babaannem bir yıl çalıştı. Denemeye devam etmezsen, ‘ya olsaydı’ ile yaşayacaksın,” dedi. Burak geri döndü; yavaş ama istikrarlı ilerledi; yaz sonunda bastonla yürüdü. Elif İstanbul’a giderken Burak “pes etmeme izin vermediğin için” teşekkür etti.

Üniversite ilk başta “imposter sendromu” ile zor; ama Elif’in pratik tecrübesi onu farklı kıldı. Doktor Yılmaz, Elif’e “daha zorlayıcı” görevler verdi. Elif haftasonları İzmir’e döndü; Zehra ile ziyaretler hâlâ biraz garip ama deniyorlardı. Zehra sonunda gidişinin nedenini itiraf etti: “Korktum.” Elif: “Henüz tamamen affedemem; ama korktuğunu ve yanlış bir karar aldığını anlıyorum.”

Elif akademik olarak parladı; nöromüsküler iyileşme üzerine özel araştırma yaptı; küçük bir tıp dergisinde yayımlandı. Medya ilgisi tekrarlandı; Elif seçici davetler kabul etti; “İmkansız, denemeyi bıraktığımızda kullandığımız kelime” mesajını tekrarladı. Üçüncü yıl sonunda İstanbul’daki büyük bir rehabilitasyon kliniği Elif’e yarı zamanlı danışmanlık teklif etti; Emre “sen yaparak öğrenirsin” diyerek cesaretlendirdi. Elif, dördüncü sınıfta sabah dersleri, öğleden sonra klinik işi ile zor ama doyurucu bir denge kurdu. Bazı vakalar başarısız oldu; bazıları küçük zaferlerle ilerledi. Elif, “bazen irade yetmez” gerçeğiyle yüzleşmeyi öğrendi.

Mezuniyete yaklaşırken, pek çok önemli klinikten teklif alsa da Elif içinden gelen sesi dinledi: eve dönmek; babasıyla Umut Rehabilitasyon Merkezi’ni büyütmek; 82 yaşındaki Fatma’nın yanında olmak. Emre “Sadece sadakat nedeniyle dönme,” dedi. Elif: “Bu bir seçim; istediğim hayat.” Elif sınıf birincisi olarak mezun oldu; konuşmasında “umudun saftirik olmadığını; tıp, ‘imkansız’ dese bile insan bedeninin kapasitesi hakkında bilmediğimiz çok şey olduğunu” anlattı; “hastanın arkasındaki kişiyi” hatırlamaya çağırdı.

Mehmet, Elif’e arkasında “Bana yeniden yürümeyi öğreten Elif’e sonsuz minnetle” yazılı bir altın madalyon verdi; Elif sarılıp teşekkür etti.

Elif İzmir’e döndüğünde, tabelaya yeni bir isim eklendi: “Umut Rehabilitasyon Merkezi — Emre ve Elif Kaya.” İlk iş gününde Defne adında dokuz yaşında, serebral palsili bir kız tekerlekli sandalyeyle geldi; “Sekiz yaşındayken hakimi yürüttüğünü söylediler; belki beni de yürütürsün,” dedi. Elif diz çöküp göz hizasına geldi: “Yürüyebileceğine dair söz veremem. Her vaka farklı. Ama potansiyelini en üst düzeye çıkarmak için elimden geleni yapacağıma söz veririm. Deneyeceğim—ve senin de denemene ihtiyacım var.” Defne gözlerinde kararlılık: “Çok sıkı deneyeceğim.”

Aylar, haftada üç seansla geçti; güçlendirme, esneklik, motor kontrol. İlerleme yavaştı; ama Elif “iyileşmenin inişli çıkışlı” olduğunu çoktan öğrenmişti. Klinik büyüdü; haftada elliden fazla hasta, bekleme listesi uzadı; ün, İstanbul’u aştı. Her vakada teknik beceri kadar umut taşındı—on iki yıl önce Emre’yi kurtaran, Mehmet’i yürütmeyi vaat eden ve şimdi düzinelerce kişiye kaybettiklerini geri kazanmada yol olan aynı umut.

Bir yıl sonra, Fatma’nın sağlığı bozuldu; 83 yaşında beden zamana yenik düşüyordu. Emre ve Elif nöbetleşe baktı; Fatma, zayıf bedene rağmen bilge matriark olarak aileyi tutuyordu. Elif’le son konuşmasında Fatma: “Sadece benim hayatımı değil, dünyayı da değiştirdin,” dedi; “O gün mahkemede imkansız sözü verdiğinde, büyük kalpli küçük bir kızın hayatları değiştirebileceğini gösterdin. Bana ekstra yıllar verdin; seni büyürken izledim.” Elif ağladı; Fatma “Bana söz ver: insanlara yardım etmeye, umuda ışık olmaya devam edeceksin,” dedi. “Söz,” dedi Elif. Üç gün sonra Fatma huzur içinde vefat etti; cenazesine iki yüz kişi katıldı; Emre’nin hastaları, komşular, topluluk. Elif övgü konuşmasında “gücün bedenlerden değil ruhlardan” geldiğini anlattı; “felç sonrası bile iyileşmenin mümkün olduğunu” öğrettiğini söyledi; “Seni onurlandıracağım,” diyerek sözünü tekrarladı.

Fatma’nın ardından Emre ve Elif Fatma Kaya Vakfı’nı kurdu; ücretsiz fizik tedavi hizmetleri için. Mehmet yönetim kurulu başkanı oldu; Sevgi fon toplama organizasyonunda çalıştı; Ayşe operasyonları yönetti. İlk yıl yirmi, ikinci yıl elli hasta ücretsiz tedavi aldı. Defne ile iki yıl süren yoğun çalışmanın ardından yürüteçle ilk tereddütlü adımlarını attı. Bağımsız yürüyüş değil; ama tekerlekli sandalyede bir hayat için mucize. “Yürüyorum!” diye haykırdı. Elif, sevinç gözyaşlarıyla: “Bunu sen yapıyorsun.”

Üç yıl sonra klinik daha büyük bir tesise taşındı: on iki tedavi odası, terapi havuzu, tam donanımlı spor salonu, eğitim salonu. Açılışta yüzlerce kişi. Mehmet kurdeleyi keserken konuştu: “On üç yıl önce tekerlekli sandalyeye mahkum, umutsuzdum. Sonra büyük kalpli küçük bir kız bana imkansız bir söz verdi. Bana sınırların çoğu zaman inanç olduğunu öğretti.” Kalabalık alkışladı. Elif, genişleme vizyonunu anlattı: “Bu klinik umutla başladı; umut hâlâ temelimiz.”

Elif bir süre yeni binada yalnız kaldı; sekiz yaşındaki halini düşündü: mahkeme koridorlarında koşan korkmuş kız, uykusuz geceler, şüphe, gözyaşları. Tüm fedakarlıkların, zorlukların onu “en çok ihtiyacı olanlara her gün umudun sunulduğu” bu ana getirdiğini fark etti. “Büyükanne,” diye fısıldadı havaya; “Umarım görüyorsundur. Umarım gurur duyuyorsundur.” Hafif bir esinti içeri süzüldü; Elif bunun Fatma’nın cevabı olduğuna inanmayı seçti.

Hikâyenin sonu. Şimdi, bu yolculuğun hangi anı sizinle en çok yankılandı? Nereden takip ediyorsunuz? Yorumlarınızda paylaşın. Bize eşlik ettiğiniz için teşekkürler. Beğenmeyi ve yeni hikâyeleri kaçırmamak için abone olmayı unutmayın.