Bir Milyoner Kira Almaya Gitti ve Bir Kızın Köle Gibi Çalıştığını Görünce Şoke Oldu

İstanbul’un kenar mahallerinden birinde, kavurucu bir yaz güneşinde, gümüş rengi cipini bakımsız bir evin önüne park eden Mehmet, yalnızca gecikmiş kirayı tahsil etmeyi planlıyordu. Kravatlı, tıraşlı, ciddi ve kendinden emin görünüşüyle kapıya yönelirken, içindeki tek gündem madde: üç aydır ödenmeyen kira. Oysa kapıyı açan, iri siyah gözlü, zayıf, küçük bir kızdı: Ayşe. Ellerindeki iğne izleri, yorgun bakışları ve yerde, kumaş yığınları arasında gördüğü dikiş işi… O an, Mehmet’in alıştığı dengeler sessizce yerinden oynadı. Ayşe dikiş dikerek hem sofraya ekmek koyuyor hem de ağır hasta annesi Zeynep’i hayatta tutmaya çalışıyordu. Çocukların oyun oynadığı bir çağda o, zamana karşı bir yetişkin gibi mücadele ediyordu. Mehmet bunu beklemiyordu; beklemediği bir şey daha vardı: bir-iki gün içinde bu evin yalnız kiracısı değil, kader ortağı haline geleceğini.

Mehmet loş koridordan salona girer girmez küf ve çay kokusunun karıştığı hava, ortada duran eski dikiş makinesi ve yerdeki kumaş parçaları arasında, alçak bir sandalyede sessizce çalışan Ayşe’yi gördü. “Adın ne?” diye sordu sertçe; kız gözünü işinden kaldırmadan fısıldadı: “Ayşe.” “Annen nerede?” — “Hasta yatıyor.” Az sonra Zeynep duvara tutuna tutuna salona geldi; solgun, zayıf, öksürükle boğulan bir kadın. Ayşe masanın altından küçük bir tahta kutu çıkarıp buruşmuş bir zarf uzattı; içindeki para kiranın yarısından azdı. Mehmet kaşlarını çattı. Geri kalanı istese de, Zeynep’in çaresiz bakışı ve Ayşe’nin “Yarın yeni siparişten alacağım” deyişi, onu durdurdu. “Elektriği de ödemeniz lazım,” dedi; Ayşe sakin: “Önce kirayı, sonra elektriği. Allah izin verirse haftaya.”

Mehmet kapıdan ayrılırken pencereden Ayşe’nin hâlâ diktiğini gördü. İçindeki ses, “Beni ilgilendirmez,” dese de kalbi inanmıyordu. O gece kız, annesinin ilaçlarını verip, alnına ıslak bez koyup, şiltede uyumadan önce dua etti: “Allah’ım annemi iyileştir, bana güç ver; belki ev sahibi amcanın kalbini de yumuşat.” Sabahı zor eden yorgunlukla, Hatice teyzenin siparişlerini yetiştirip parasını aldı, biraz erzak alarak eve döndü. Zeynep’in güçsüzlüğü artmıştı; Ayşe onu yatağına yatırıp teselli etti. “Ben bakarım, sen dinlen.”

Mehmet ise lüks ofisinde kira listesinde “Zeynep” adının üzerini kırmızıyla işaretlediği halde, aklı geçmişe—kendi yoksul çocukluğuna—kaydı. Annesinin iki işte çalıştığı günler, kirayı yetiştiremediği anlar, ev sahibinin kapıya dayanışı… Gece yarısı kendini Zeynep’in evinin önünde buldu; arabadan inmedi. Pencereden, Ayşe’nin dikiş makinesinin başında hâlâ çalıştığını görünce boğazı düğümlendi: “Beni ilgilendirmez,” demesi faydasızdı artık.

İki gün sonra felaket geldi. Zeynep banyoda bayıldı, başını vurdu; Ayşe çığlık çığlığa komşu Fatma Hanım’ın yardımıyla ambulansı çağırdı. Mahallede dedikoducu Sevim Hanım kötü niyetli bir ifadeyle olup biteni izliyordu. Hastanede Zeynep şimdilik stabildi; teşhis: aşırı yorgunluk, yetersiz beslenme, ilaç düzensizliği. Ayşe annesinin başında sabahladı. Evine döndüğünde sessizlik ona ağır geldi; ama dantel işine oturup “Annem için” diye dikişlerine devam etti. O sırada kapı çaldı: Mehmet. Elinde yemek paketiyle gelmiş, sesi yumuşaktı. “Bu ayın kirasını unut, elektriği ben öderim,” dedi. Ayşe’nin gözleri büyüdü: “Neden?” — “Bazen insanlar birbirine yardım etmeli.”

Ertesi gün, mahalle önünde Sevim’in fitne dolu sözleri “Sosyal hizmetler arandı” diye yankılandı. Ayşe’nin yüreği buz kesti. Hastanede annesini teskin etti, yeni ilaçların çok pahalı olduğunu öğrendi. “Dün ev sahibi geldi, kirayı almayacak, elektriği ödeyecek,” dediğinde Zeynep şaşırdı; Mehmet’ten böyle bir yüz beklememişti. Ayşe daha çok iş bulmak için şehrin varlıklı bir semtine gidip “Zarif Terzi” dükkânında Nurten’le tanıştı, evde onaracağı küçük bir ceket aldı. Umutlanarak döndüğünde kapıda resmi kılıklı iki kişi belirdi: Sosyal hizmetlerden Handan ve Serkan. Evi incelediler; Ayşe’nin tek başına kalmasını uygun bulmadıklarını söyleyip “Yarın yine geleceğiz,” diyerek ayrıldılar. Korkuya kapılan Ayşe, Mehmet’i aradı. Mehmet “Oradan ayrılma, geliyorum,” dedi.

Mehmet geldi, Ayşe’yi dinledi. Kendi çocukluğunu anlattı: İzmir’in kenarında, hasta bir anne, tek başına bir çocukluk… “Yarın hastanede sosyal hizmetlerle görüşeceğim, seni annenin yanından ayırmalarına izin vermeyeceğim.” Sabah, Zeynep’in yanında buluştular; Mehmet sosyal hizmet ekipleriyle hastane kafeteryasında oturup planını anlattı: “Kira yok, elektrik ve ilaçlar benden. Gerekirse Zeynep iyileşene kadar Ayşe’nin geçici velayetini üstlenirim.” Handan ve Serkan prosedürlerden söz etti; Mehmet kararlıydı: “Avukatımla görüştüm, gerekli tüm belgeleri hazırlayacağım.” Zeynep, endişe ve minnettarlık arasında, “Önce Ayşe’ye soralım,” dedi. Hep birlikte Ayşe’nin evine gidildi.

Handan, durumu Ayşe’ye açıkladı. Mehmet öne eğilip yumuşak bir sesle sordu: “Annen iyileşene kadar benimle kalmayı düşünür müsün? Her gün anneni ziyaret eder, okula başlarsın.” Ayşe’nin içinde bir fırtına koptu; “Söz verin, annemi yalnız bırakmayacaksınız,” dedi. Mehmet elini kalbine koydu: “Allah şahidim, söz.” Ayşe kabul etti. Ertesi gün küçük bir valiz, dikiş malzemeleri ve oyuncak ayısıyla, önce Nurten’e tamir ettiği ceketi teslim etti; Nurten işini övdü, yeni işler vaat etti. Sonra Mehmet’in bahçeli büyük evine adım attı. Ona ayrılan odada bir dikiş masası bile vardı. Şaşkın, minnettar ve tedirgindi. Mehmet diz çöküp gözlerine baktı: “Annen iyileşecek. En iyi doktorları bulacağız.” Ayşe ona sarıldı; ikisi de yeni bir başlangıcın eşiğinde olduğunu hissetti.

Mehmet Ayşe’yi okula kaydettirdi. İlk gün, “Ya başaramazsam?” diyen Ayşe’ye, “Hayatta da dikişte olduğu gibi, hata olsa da düzeltirsin,” dedi. Sınıfta öğretmeni Nermin Hanım ve sınıf arkadaşları onu sıcak karşıladı; Elif ile arkadaş oldu. Akşamları hastanede annesine gününü anlattı; Zeynep’in yüzüne renk gelmeye başlamıştı. Bir gün kapı çaldı; Sevim Hanım şık bir kıyafet ve bir kek kutusuyla geldi. Dedikodu, ima ve “Zeynep’in evini bana satın” teklifini aynı pakete sarmıştı. Mehmet, “Satmıyorum, Zeynep ve Ayşe evlerine dönecek,” dedi. Sevim, “Bekâr bir erkeğin evinde küçük bir kız…” diye tehditkâr cümleler kurdu; Mehmet’in avukatları daha sonra onu yasal sonuçlar konusunda uyardı.

Okulda bir teneffüste Murat’ın aşağılayıcı sözleri Ayşe’yi yaralasa da, Elif yanında durdu. Ayşe akşam Mehmet’e anlattı; o, “Müdürle konuşayım mı?” dese de Ayşe istemedi. Doğum günü geldiğinde Elif ona küçük bir dikiş seti hediye etti; Mehmet ise onu alışverişe götürmeyi teklif etti. Günler böyle akarken, iki ay sonra doktor taburcu haberini verdi. Zeynep tekerlekli sandalyede ama ışıl ışıl gözlerle çıktı. Eve döndüklerinde Mehmet evi temizletmiş, mutfağı doldurmuş, yeni dikiş makinesi bile almıştı. “Teşekkür etmenize gerek yok,” dedi; “Ayşe bunu hak ediyor.”

Gerilim noktaları katman katman birikmişti. Sosyal hizmetlerin gözlemleri, mahallenin dedikoduları, Zeynep’in belirsiz sağlık durumu ve Ayşe’nin geleceği… Hastane kafeteryasındaki görüşme, Mehmet’in “geçici velayet” teklifiyle hukuki bir kavgaya dönüşme eşiğinden dönmüştü. Evdeki görüşmede Ayşe’nin “Söz verin annemi yalnız bırakmayacaksınız” şartıyla kabulü, kader çizgisini belirledi. Sevim’in ev satın alma ısrarı ve ima yoluyla tehditleri, Mehmet’in “Satmıyorum” diye duvara dönüşmesiyle karşılaştı. Okulda Murat’ın sözleri, Ayşe’nin kırılgan kalbini yokladı; ama kızın “Mehmet amca benim vasisim!” diye haykırıp sınırlarını çizmesi, kimliğini koruma anıydı. Gerçek doruk ise hastaneden taburcu gününde geldi: Zeynep’in dönüşüyle, tüm bekleyişlerin ve sınavların aritmetiği değişecekti. Mehmet, Ayşe’yi sevgiyle bırakabilecek miydi; yoksa kalplerindeki yeni bağ, onlar için başka bir yörünge çizecek miydi?

Zeynep düzenli kontrollerle hızla güçlendi. Ayşe okulda parladı; Elif’le yakın dostlukları büyüdü. Nurten, Zeynep’e iş teklif etti; Ayşe artık dikişi zevk için yapıyor, zorunluluktan değil. Mehmet hayatlarının değişmez bir parçası oldu; her sabah Ayşe’yi okula bırakıp akşamları aldı, hafta sonları piknikler düzenlendi. Sevim, avukat ikazı sonrası sessizleşti.

Bir akşam, Ayşe karnesindeki “pekiyi”leri sallarken Zeynep gururla kızını öptü. Nurten “Siz olağanüstü bir adamsınız,” dediğinde Mehmet başını eğdi: “Aslında onlar beni kurtardı. Yalnız bir adamdım, şimdi bir ailem var.” O gece balkonda, Mehmet duygularını saklamadan söyledi: “Ayşe’yi kızım gibi seviyorum. Siz harika bir kadınsınız Zeynep. İçimdeki boşluk doldu. Bir aile olmayı hayal ediyorum.” Zeynep acele etmeden, derin bir nefesle karşılık verdi: “Zamana ihtiyaç var, ama bilin ki bizim için çok değerlisiniz.” İçeriden Ayşe’nin sesi çağırdı; üzerinde üç figürün el ele tutuştuğu yeni nakışını gösterdi: bir kadın, bir adam, bir kız. “Bu biziz. Ailemiz.” O an, üçü de yarının resmine baktı.

Altı ay sonra, İstanbul’un yumuşak baharında Ayşe’nin gözlerindeki eski yorgunluk yerini çocuk neşesine bıraktı. Sınıf birincisi oldu; Zeynep tamamen iyileşip Nurten’in yanında çalışmaya başladı. Her şey yoluna girerken, ilişkilerinin düğümü artık çözülmüştü: Mehmet sözünde durmuş, Ayşe’yi annesinin yanından ayırmamış, fakat onların hayatında silinmez bir yer edinmişti. O akşam evine dönerken yıldızlı göğe bakan Mehmet, şükretti: “Bana yeni bir başlangıç verdin.” Ayşe’nin ve Zeynep’in hayatına girdiği gün, yalnızca onları değil, kendini de kurtarmıştı. İleride ne olacağını zaman gösterecekti; ama bugün, üç yüreğin attığı bu ritim, bir ailenin sessizce kurulduğunun kanıtıydı. Ve bir gün, belki de Ayşe’nin nakışındaki resim, yalnız bir hayal olmaktan çıkacaktı. Çünkü artık hepsi biliyordu: Bazen bir kapı zilinin tınısı, insanın kaderini değiştirir. Ve bazen bir ev sahibi, yalnızca kira değil, kendi kayıp çocukluğunu da geri almak için o kapıdan içeri girer.