Onu 10 yıl sonrası buluşmaya alay etmek için çağırdılar — o ise helikopterle geldi

Elif Yılmaz, on iki yıl boyunca sınıfın “garip kızı” olmuştu: fakir, utangaç, ikinci el kıyafetler ve bantla tamir ettiği gözlüklerle dolaşan bir genç. Sınıf arkadaşlarının her gün alay ettiği, “Prenses Külkedisi” lakabını taktığı ve her teneffüste ağlattığı o kız. Mezuniyetin üzerinden on yıl geçtikten sonra, mezunlar buluşmasının organizatörleri onu davet etmeye karar verdiler—iyilikten değil, onunla yeniden gülmek için; hayatının ne kadar kötü gittiğini görmek için. Fakat siyah bir helikopter otelin çimenliğine indiğinde, Elif ışıkta parlayan beyaz tasarım elbisesi ve herkesinkinden daha değerli güneş gözlükleriyle dışarı adım attığında, kimse gülemiyordu. Az sonra öğrenecekleri, dünyaya bakışlarını sonsuza dek değiştirecekti.

Elif 30 yaşındaydı ve memleketindeki hiç kimsenin hayal edemeyeceği bir yaşam sürüyordu: İstanbul’un merkezinde bir çatı katında yaşıyor, üç ülkede ofisleri olan bir teknoloji şirketini yönetiyor, adı düzenli olarak iş dergilerinde yer alıyordu. Türkiye’nin en başarılı kadın girişimcilerinden biriydi; “hiçbir şeyden” bir imparatorluk kurmuştu. Kocaeli’deki lisesinin 10 yıllık mezunlar buluşması davetiyesi posta ile eline ulaştığında, içinde bir şey durdu. Altın harfli zarif bir zarf; eski sınıf arkadaşlarının Antalya’daki bir otelde anılar ve yeniden bağlantı için toplanacağını yazıyordu. Varlığından “onur duyacakları” ve ne olduğunu görmeyi “dört gözle bekledikleri” belirtilmişti. Elif davetiyeyi üç kez okudu; son cümle kâğıdı yumruğunda sıkıştırmasına neden oldu. Neden davet edildiğini çok iyi biliyordu.

Lisede sınıfın en fakir kızıydı. Babası Elif sekiz yaşındayken ölmüş, annesi kira ödeyebilmek için Elif’in okuduğu okulda temizlikçi olarak çalışmıştı. Elif ikinci el kıyafetler, ya çok büyük ya çok küçük ayakkabılar ve defalarca kendi elleriyle tamir ettiği gözlükler giyerdi. Sınıf arkadaşları onun nereden geldiğini asla unutturmazdı. Yerel bir iş adamının kızı, Deniz Aksoy, dokuzuncu sınıfta ona “Prenses Külkedisi” lakabını takmış ve lakap yapışıp kalmıştı. Erkekler ondan “hastalık” gibi kaçıyor, kızlar yanından geçerken kıkırdıyordu. Öğretmenler, el kaldıracak kadar bile utangaç olduğu için, onu görmezden geliyordu. Elif ergenliğini görünmez ve aşağılanmış olarak geçirmişti.

Şimdi, on yıl sonra, hayatını cehenneme çeviren aynı insanlar onu “yeniden bağlantı” diye bir bahaneyle davet ediyordu. Samimi olmadığını biliyordu. Biri muhtemelen “işlerinin iyi gitmediğini” duymuş, bir kez daha gülmek istemişti: aynı eski kıyafetler, aynı kırık gözlükler, belki birkaç çocuk ve kayıp bir koca… kendilerini üstün hissetmek ve onu küçümsemekte haklı olduklarını doğrulamak. İlk tepkisi davetiyeyi çöpe atmaktı. Kimsenin onayına ihtiyacı yoktu. Kimseye bir şey kanıtlamak zorunda değildi.

Ama sonra düşündü: yastığa ağladığı geceleri, sessizce yuttuğu aşağılanmaları, lisenin son gününde kendine verdiği sözü—bir gün hepsine yanıldıklarını gösterecekti. Elif telefonu aldı, davetiyedeki numarayı aradı. Tanıdık bir ses—Deniz’in en yakın arkadaşlarından, ona en çok gülenlerden Seda. Elif sadece “katılacağını” söyledi. Seda şaşırmış, belki de ısrar etmek zorunda kalmadığı için hayal kırıklığına uğramış gibiydi. “Tek mi, eşinle mi?” diye sordu. Elif “tek” geleceğini söyledi ve kapattı. Ardından başka birini aradı: kişisel pilotunu.

Elif’in lisedeki yıllarına dönmek gerekir. Kocaeli’nin kenar mahallelerinde tek odalı bir dairede büyümüştü. Babasının ölümünden sonra annesi Ayşe, başlarını suyun üstünde tutmak için her işi kabul etti: sabahları fabrikada, öğleden sonraları özel evlerde temizlik, akşamları ise Elif’in okuduğu lisede. Kızının okuduğu okulun tuvaletlerini temizlemesi—kaderin acımasız bir tesadüfü. Sınıf arkadaşları bunu çabucak öğrenip kullanmaktan çekinmedi. Her gün koridordan geçerken biri “temizlikçinin kızı” diye mırıldanırdı. Annesi mopla göründüğünde Elif, görmezden gelmeye çalıştığı bakışları ve kıkırdamaları hissederdi.

Deniz Aksoy sınıfın hiyerarşisini belirleyen kişiydi: güzel, zengin ve kötü niyetli. Kimlerin popüler, kimlerin dışlanmış olduğuna karar verirdi. Her hafta yeni kıyafetler, hafta sonu partiler, her kaprisini yerine getiren hayranlardan oluşan bir maiyet… Ve Elif “mükemmel hedef” olarak seçildi. Her gün bir işkence: kıyafetler alay konusu, eskimiş ayakkabılar şaka malzemesi, bantlı gözlükler “fakirliğin sembolü”. Kızlar bulaşıcıymış gibi kaçıyor, erkekler “görünmez” diyerek yanında en az kim durabilir diye bahse giriyordu. Kantinde herkes masasına oturmayı reddediyor, beden derslerinde hep en son seçiliyordu.

En acı veren an, 10. sınıfta yıl sonu balosunda oldu. Elbise parası yoktu; annesi ucuz kumaştan bir elbise dikmişti—dikiş makinesinde geceler boyu çalışarak. Elif hayatında ilk kez güzel hissetti. Annesi, gözleri yaşlı, ona bakıp “Bir prenses gibisin” demişti. Fakat salona girdiğinde Deniz kahkahalara boğuldu. Herkese, Elif’in elbisesinin perde gibi göründüğünü—hatta “muhtemelen gerçekten perdeden yapıldığını”—duyurdu; “Annesi iki tuvalet temizleme arası mı dikmiş?” diye yüksek sesle sordu. Herkes güldü. Elif ağlayarak kaçtı; gecenin geri kalanını tuvalette saklanarak geçirdi, yanaklarından akan ucuz makyajı silerek. Evde annesi, balosunun nasıl geçtiğini duymak için sabırsızlanıyordu. Elif yalan söyledi: harika geçtiğini, herkesin elbisesine hayran kaldığını, bütün gece dans ettiğini… Gerçeği söyleyemedi; annesinin kalbini kıramazdı.

Bu aşağılanmalar onu derinden yaraladı ama paradoksal biçimde motive etti. Elif çaresizce çalıştı—notlar için değil, öğretmenler için değil; kaçmak için. Eğitimin fakirlikten ve onu küçümseyen şehirden çıkışının tek yolu olduğunu biliyordu. Geceleri zayıf bir ampulün ışığında geç saatlere kadar oturdu; okudu, tekrar okudu, ezberledi, anladı. Öğretmenler görmezden geldi ama o pes etmedi. Son sınıfta, dezavantajlı öğrenciler için İstanbul’daki bir üniversitenin bursuna gizlice başvurdu; annesine bile söylemedi. Kabul mektubu geldiğinde, sevinçten ağladı: bir çıkış biletiydi; geleceğin geçmişten farklı olabileceğinin kanıtı. Mezuniyetin ertesi günü Kocaeli’den ayrıldı ve bir daha geri dönmedi.

İstanbul’da Elif “çiçek açtı”. Sınıf arkadaşlarının yapıştırdığı etiketler olmadan, günlük aşağılanmalar olmadan, zeki, yaratıcı ve hayal etmediği şeyleri yapabilecek biri olduğunu keşfetti. Fakülteyi en yüksek notlarla bitirdi; bilgisayar mühendisliği yüksek lisansına girdi ve bir teknoloji şirketinde çalışmaya başladı. Orada, başka kimsenin görmediği potansiyelini gören bir mühendis—Kerem—ile tanıştı. Birlikte boş zamanlarında viral olan bir finansal yönetim uygulaması geliştirdiler; yatırımcılar kapıyı çaldı. Elif istifa etti, kendi şirketini kurdu. Beş yıl içinde şirketi milyonlarca lira değerindeydi; on yılda bir imparatorluk.

Fakat başarı tüm yaraları iyileştirmiyordu. Elif bazen hâlâ Kocaeli’deki liseyi rüyasında görür; Deniz’in kahkahalarını, okul tuvaletindeki gözyaşlarını, sessizce yuttuğu aşağılamaları… Şimdi, elindeki davetiye ile, o bölümü sonsuza dek kapatma şansı vardı.

Buluşmadan önceki hafta hiçbir şeyi şansa bırakmadı. İstanbul’un en ünlü stilistiyle görüştü; dönüşüme ihtiyacı olduğu için değil, her detayın mükemmel olmasını istediği için. İtalyan bir tasarımcıdan uzun ve zarif, ışıkta parlayan altın işlemeli, belde beyaz bir elbise aldı; Fransız bir markadan topuklu sandaletler ve terastakilerin aylık maaşından daha değerli bir güneş gözlüğü seçti. Asıl sürpriz: nasıl varacağı. Elif’in bir helikopteri vardı—iki yıl önce, şirketi Avrupa’ya genişlediğinde ofisler arasında hızlı seyahat için satın almıştı. Siyahtı, zarif; yanında şirketin baş harfleri. Oteli aradı, sadece bir oda değil tüm üst katı, ayrıca iniş için arkadaki çimenliği rezerve etti—yöneticilerin gözlerini kırpıştıran bir meblağla.

Buluşma sabahı Elif çatı katında erken uyandı; aynaya baktı ve Kocaeli’deki utangaç gencin tanıyamayacağı bir kadın gördü: her zaman dağınık ve kötü kesilmiş sarı saçlar şimdi mükemmel dalgalar; solgun ve sivilceli cilt artık sağlıkla parlıyor; kalın gözlüklerin arkasında saklanan gözler, zorla kazanılmış bir güvenle dünyaya bakıyor. Artık “Prenses Külkedisi” değil; CEO ve kurucu Elif Yılmaz’dı—ülkenin en güçlü iş kadınlarından biri—and “eve” dönmeye hazırdı.

İş ortağı ve şimdi kocası Kerem eşlik etmek isteyip istemediğini sordu; Elif kibarca reddetti. Tek başına yapması gereken bir şeydi: kişisel bir yolculuk, acı veren bir bölümün kapanışı. Kerem anladı; onu öptü ve “eğlenmesini” söyledi. Elif gülümsedi; eğlence doğru kelime miydi, emin değildi; ama gecenin unutulmaz olacağını biliyordu.

Öğleden sonra 15:00’te helikopter İstanbul’un kuzeyindeki heliporttan kalktı. Elif, onu evlat edinen ama memleketinin reddettiği şansı ona veren şehre camdan baktı. Bir saatten kısa sürede Antalya’ya inecek, ergenliğini kabusa çeviren insanların önüne çıkacak ve on yıldır ilk kez onları tekrar görecekti.

Akşam 18:00’de otelin terasında kokteyl ile başlayacaktı. Eski sınıf arkadaşları, 17:00’den itibaren gelmeye başlamış; sahte kucaklaşmalar ve hesaplı iltifatlar uçuşuyordu. Deniz Aksoy oradaydı: 30 yaşında iyi görünse de hayat umduğu kadar cömert olmamıştı. 23’ünde zengin bir adamla evlenmiş, evlilik dört yıl sonra boşanmayla bitmiş; adam onu daha genç bir modelle aldatmıştı. Şimdi babasının şirketinde—liyakatle değil, torpille—bir pozisyonda çalışıyordu. Lisedeki “krallığı” uzak bir anı.

Deniz’in en iyi arkadaşı Seda da oradaydı; vasat giden bir güzellik salonu açmış, kirayı zor çıkarıyor, müşteri azalıyordu. Yaşı için çok dar, çok genç bir elbise giymiş; lise yıllarının ihtişamını yakalamaya çalışıyordu. Aynanın yalan söylemediğini biliyordu. Futbol takımının eski kaptanı, sınıfın “en çok arananı” Mert Öztürk önemli ölçüde kilo almış, bir beyaz eşya firmasında satış temsilcisi olarak çalışıyordu; saçları dökülüyor, atletik vücudu bir anı; daha başarılı görünenlere özlemle bakıyordu. Eskiden onu arzulayan kızlar yanından ilgisizce geçiyordu. Herkes konuşuyor, içiyor, mutluymuş gibi yapıyordu; herkes birbirini gizlice izliyor, başarıları ve başarısızlıkları karşılaştırıyor, kendi hayatlarının “o kadar da kötü olmadığının” doğrulamasını arıyordu. Gülümsemeler yapmacık, iltifatlar hesaplı; herkes içten içe diğerlerinin başarısız olmasını diliyordu. Ve herkes Elif’i bekliyordu.

“Külkedisi”nin geleceği söylentisi yayılmıştı; kimse son on yıldaki hayatı hakkında bir şey bilmiyordu—Elif kişisel sosyal medya kullanmıyordu. Tek bildikleri İstanbul’a gittiği ve “kaybolduğu” idi. İşlerinin kötü gittiğini varsayıyorlardı: belki süpermarkette kasiyer, belki kendisi kadar fakir biriyle evli, belki üç çocuk ve on kilo fazlası… Belki annesinin yanına dönmüş, hâlâ aynı eski kıyafetleri giyiyordu. Deniz birkaç acı yorum hazırlamıştı: bantlı gözlükler, ikinci el kıyafetler, “temizlikçinin kızı” üzerine. Seda her şeyi “anı” olarak çekeceğine söz vermişti. Elif’in utangaç ve fakir, tam da hatırladıkları gibi içeri gireceği anı bekliyorlardı.

Saat tam 18:00’de otelin üzerinde garip bir ses yükseldi; önce kimse anlamadı. Uçak gibiydi ama çok yakındı; ses sağır edici olunca herkes yukarı baktı. Siyah bir helikopter arka çimenliğe indi; insanlar terasa akın etti; inanamayarak izledi. Antalya’da helikopterler sıradan değildi. “Kim olabilir? Bir politikacı? Ünlü? İş adamı?”

Helikopter yeşil çimenlere kusursuz indi. Pervaneler yavaşladı ama durmadı. Yan kapı açıldı ve Elif Yılmaz dışarı adım attı: akşam ışığında parlayan beyaz elbise, altın aplikeler her hareketinde kıvılcımlanıyor; sarı saçları pervane rüzgârında hafifçe uçuşuyor; elinde terastakilerin yıllık maaşına değer bir güneş gözlüğü… Şüpheye yer bırakmayan bir zarafet ve güvenle yürüyordu. Hatırladıkları utangaç genç değil; geçmişini ziyaret eden bir kraliçeydi.

Terasta kimse ses çıkarmadı; ağızlar açık, görüntüyü işleyemiyorlardı. Deniz’in yüzü kireç gibi; Seda telefonunu düşürdü; Mert, şarap kadehi yarı yolda dondu. Elif hafifçe gülümsedi, merdivenleri tırmandı. Terastaki sessizlik neredeyse komikti; bir saat önce durmadan konuşan insanlar şimdi kelime bulamıyordu. Elif kalabalığın arasından yol aldı; tanıdık birkaç kişiyi kibarca selamladı; yüzler karışık duyguların galerisi: şok, kafa karışıklığı, kıskançlık ve belki hayranlık.

Deniz kendini toparlayan ilk kişi oldu; gözlerine ulaşmayan bir gülümsemeyle Elif’e “Neredeyse tanıyamadım, çok farklı görünüyorsun” dedi. Elif sakin bir teşekkür etti; ardından “Ben de seni neredeyse tanıyamadım ama farklı görünmüyorsun—tam hatırladığım gibisin,” dedi. İnce bir yorumdu ama Deniz anladı; yüzü gerildi. Seda araya girdi, Elif’e “ne iş yaptığını” sordu; tonu mütevazı, utanç verici bir cevap bekliyordu. Elif basitçe “Bir teknoloji şirketim var,” dedi; “İstanbul, Viyana ve Berlin’de ofislerimiz var. Geçen yıl 50 milyon lira ciro yaptık.”

Sessizlik yeniden yayıldı; Seda gözlerini kırpıştırdı, bilgiyi işlemeye çalıştı; Deniz dudağını ısırdı. Mert, elinde kadehle yaklaştı; Elif’e onu hatırlayıp hatırlamadığını sordu—muhtemelen eski popülerliğini canlandırmak için. Elif soğuk bir bakışla “Evet, mükemmel hatırlıyorum,” dedi: “10. sınıfta çantamı saklayan ve bir saat ağlayarak aramama izin veren sendin. Deniz annemin elbisesine ‘perde’ dediğinde gülen de sendin.” Mert kulaklarına kadar kızardı; “Çocukluktu, aptallıktı, bu kadar ciddiye alma,” diye geveledi. Elif kaşını kaldırdı: “Benim için çok ciddiydi. Yıllarca sizin yüzünüzden her gece ağladım; günlük aşağılanmalar nedeniyle liseyi bırakmanın eşiğine geldim.”

Deniz konuyu değiştirmeye, “Lisede hepimiz ne kadar dramdık” gibi bir şaka yapmaya çalıştı; Elif bırakmadı. Ona döndü, doğrudan gözlerine baktı: “Neden davet edildiğimi biliyorum. Beni başarısız, fakir, mutsuz görmek; benimle bir kez daha gülmek; her zaman benden ‘daha iyi’ olduğunu doğrulamak istedin.” Deniz itiraz etmeye çalıştı ama Elif devam etti: “Sana kin tutmuyorum. Hatta teşekkür etmeliyim. Çünkü nefretin, küçümsemen, aşağılamaların beni olduğum kişi olmaya motive etti. Ağladığım her gece, bir gün hepsine yanıldıklarını kanıtlayacağıma söz verdim—ve şimdi o söz yerine getirildi.”

Elif kalabalığa döndü, sesini yükseltti: “İntikam almak ya da övünmek için gelmedim. Özgürleşmek için geldim. Aşağılanan gençle başarılı kadının aynı kişi olduğunu anlamak; geçmişten gelen yaraların kaybolmasa da artık beni tanımlamadığını söylemek ve hepinize içtenlikle güzel bir hayat dilemek için.”

İçkisini bitirdi; bardağı masaya bıraktı; helikoptere doğru merdivenleri inmeye başladı. Kimse onu durdurmaya çalışmadı; cesaret ve kelimeler yoktu. Merdivenin ortasında birisi adını seslendi. Döndü; hemen tanıyamadığı bir kadın—Zeynep. Sınıfın arkasında oturan; Elif kadar görünmez ama hiçbir zaman alay hedefi olmamış; dikkat çekmeden hayatta kalan; kantinde yalnız oturan, sessizce not alan ve arkaya bakmadan eve kaybolan o kız.

Zeynep, gözleri yaşlı, Elif’e yaklaştı: “Son yıllarda başardığın her şeyi takip ettim,” dedi; “Her röportajı, her makaleyi, her girişimcilik konferansı görünümünü… Hikâyen beni kendi hayallerimin peşinden gitmeye, her şey imkânsız görünse bile vazgeçmemeye ilham verdi.”

Elif şaşırdı; kolayca terk ettiği şehirde “hayranları” olduğunu bilmiyordu. Zeynep, yalnız olmadığını söyledi: “Lisede popüler olmayanların çoğu, hikâyeni gecede bir fener gibi takip etti. Başarın, geçmişin geleceği belirlemediğini kanıtladı. Hiçbir şeyden gelebilir ve her yere ulaşabilirsin.” Elif’in içinde bir şey değişti. Buluşmaya intikam almak, hepsine yanıldıklarını göstermek için gelmişti. Ama belki gerçek hediye intikam değildi: ilhamdı—başkalarına geçtiği yolun herkes için mümkün olduğunu gösterme ihtimali.

Elif, Zeynep’e sarıldı; bir gün yardıma ihtiyacı olursa kendisine ulaşmasını söyledi; kartvizitini verdi, “bizzat cevap vereceğine” söz verdi. Zeynep daha çok ağladı: “Tam da hayal ettiğim gibisin—güçlü ve cömert.” Elif gülümsedi; hiç “cömert” hissetmemişti; tüm hayatı, hayatta kalmak ve bir yere ulaşmak için, kendisi için savaşmıştı. Ama belki başka bir şey olabilirdi: başarı, banka hesaplarından ve basın makalelerinden daha fazlasını ifade edebilirdi.

Terasta atmosfer değişti; insanlar artık kıkırdamıyor, dedikodu yapmıyordu; aşağıdaki sahneyi garip ifadelerle izliyorlardı—pişmanlık, utanç, belki ilk kez ona nasıl davrandıklarını düşünüyorlardı; her şakayı, her alayı, onu ağlattıkları her anı… Deniz bir köşede duruyor; elinde bardak, boşluğa bakıyordu; hayatında ilk kez söyleyecek bir şeyi yoktu. Durumu lehine çeviremez, az önce gördüklerini ve duyduklarını küçümseyemezdi. Görünmez tacı—“sınıf kraliçesi”—çökmüştü.

Elif helikoptere bindi; pilot motorları çalıştırdı. Camdan Zeynep’in el salladığını, Deniz’in arkasını döndüğünü, Seda’nın bir gözyaşı sildiğini gördü—duygudan mı öfkeden mi, emin değildi. Helikopter havalandı; Elif aşağıda küçülen otele, terasta “nokta” gibi görünen insanlara ve nihayet geride kalan geçmişe baktı.

O akşam İstanbul’a dönerken Elif bir karar verdi: dezavantajlı ailelerden çocuklar için bir vakıf kuracaktı. Onun gibi potansiyeli olan ama kaynakları olmayanlar için burslar; alay edilen ve dışlanan gençler için mentorluk; toplumun hafife aldığı herkes için bir şans; kimsenin görünmez hissetmeyeceği bir yer. “İntikam için değil, bir şey kanıtlamak için değil,” diye düşündü; “görünmez olmanın ve daha iyi bir hayat hayal etmenin nasıl bir şey olduğunu biliyorum.” Bir yerde, bir okulda, ikinci el kıyafetler giyip tuvalette ağlayan başka bir kız olduğunu biliyordu.

Altı ay sonra Elif Yılmaz Vakfı ilk 50 bursu verdi. Yararlanıcılar arasında Zeynep’in yeğeni—şiirler yazan ve yazar olmayı hayal eden 14 yaşında bir kız—vardı. Elif onu şahsen tanıdı; “yetenek ve çalışmanın önemli olan tek şey” olduğunu söyledi; “geçmişin seni tanımlamadığını, şimdi seni hafife alanların bir gün pişman olacağını; yanıldıklarını kanıtlamak için on yıl beklemen gerekmediğini…” Tam da birinin yirmi yıl önce Elif’e söylemesi gereken şey; geç olsun, güç olmasın.

Elif’in hikâyesi internette ve basında yayıldı; yeniden icat etmenin, acıyı motivasyona dönüştürmenin bir sembolü oldu. Ülkenin dört bir yanından insanlar ona yazdı; kendi hayatta kalma ve başarı hikâyelerini paylaştı. Her mesaj, yolunun boşuna olmadığının bir doğrulamasıydı.

Deniz Aksoy, buluşma hakkında bir daha paylaşım yapmadı; hatta birkaç ay sosyal medyadan kayboldu. Döndüğünde farklıydı: daha alçak gönüllü, daha sessiz. Belki o gece onun da bir şeyleri değişti; belki değişmedi. Elif için artık önemli değildi.

Külkedisi’nin artık onu kurtaracak bir prense ihtiyacı yoktu. Kendini kurtarmıştı—ve şimdi başkalarının aynısını yapmasına yardım ediyordu. Öykü, bir helikopterin gölgesinde değil; görünmezlerin kalbinde yankılandı. Ve Elif, sonunda, kendine verdiği sözü tamamlamıştı: gösterdi ki, bazen en tokat gibi gelen cevap, sessizce yükselen bir hayatın ta kendisidir.