“Onun sözüne inanmayın! O bir hemşire değil, o…” diye bağırdı küçük çocuk, milyarderin yatağının yanında dikilen kadını işaret ederek. Ve ardından gelen gerçek, herkesi sessiz bıraktı…

Boston’daki Saint Mary Hastanesi’nin çocuk servisi

Reklam
O sabah, Saint Mary’s hastanesinin çocuk servisi alışılmadık şekilde sakindi. Milyarder hayırsever ve yatırımcı Richard Collins, hayır işleri kapsamında hasta çocukların bulunduğu servisi ziyaret ediyordu. Yalnızca finans imparatorluğuyla değil, hastanelere, burslara ve araştırma programlarına yaptığı cömert bağışlarla da ülke çapında tanınan Richard, yüce gönüllü biri olarak biliniyordu. Bu ziyaret de diğerleri arasında basit bir jest olacaktı.

Yöneticiler, doktorlar ve kendisini hemşire Amanda olarak tanıtan, tıbbi önlük giymiş bir kadının eşliğinde koridordan ilerliyordu. Kadın sıcak bir gülümsemeyle elinde bir dosya tutuyor, servisle ilgili her ayrıntıyı anlatmaktan mutluluk duyuyor gibiydi. Titiz bir yapıya sahip olan Richard, onun hevesini not etti ama fazla önemsemedi.

Bir çocuğun çığlığı

Bir odaya yaklaştıklarında kahkahalar duyuldu. Kola takılı bir serumla yatakta oturan yaklaşık dokuz yaşında bir oğlan çocuğu vardı. Adı Caleb Turner’dı; lösemi hastasıydı ve cesaretiyle personel arasında tanınıyordu. Richard, Amanda ile birlikte odaya girip birkaç teşvik edici söz söylemeye hazırlanıyordu.

Ama kapıdan içeri girer girmez Caleb’in yüzü soldu ve titreyen bir sesle bağırdı:

“Onun sözüne inanmayın! O bir hemşire değil, o…!”

Oda dondu kaldı. Richard şaşkınlıkla arkasını döndü. Caleb, gözleri yaşlı, devam etti:

“Bu, çocukların eşyalarını çalan kadın! Yardım ediyormuş gibi yapıyor ama ilaçlarımızı… hatta kimse bakmazken oyuncaklarımızı bile alıyor!”

Şaşkın bir sessizlik çöktü. Amanda’nın yüzü kıpkırmızı oldu.
— Saçmalık! diye kekeledi. Bu zavallı çocuk hasta, hayal görüyor!

Ama Richard, suçlamayı kenara itmedi. İş dünyasındaki içgüdüsü bunun basit bir yanlış anlaşılmadan fazlası olduğunu söylüyordu. Yatağın yanına çömeldi.

— Emin misin, Caleb? Onu tanıyor musun?
— Evet, diye yanıtladı kararlı bir sesle. Onu geceleri, gerçek hemşireler yokken odalara girerken gördüm. Birine haber vermek isteyince bana bağırdı.

Soruşturma başlıyor

Richard doğruldu, bakışı sertleşti. Hastane müdürü Dr. Martin Hayes’i bir kenara çekti.

— Bu kadının kim olduğunu doğrulamamız gerekiyor.

Hayes kaşlarını çattı.
— Geçici bir ajanstan geliyor… Henüz dosyasını bizzat incelemedim.

— Yaka kartınızı gösterin, diye emretti Richard, Amanda’ya.

Kadın titreyen bir elle kimliğini uzattı. Logo doğru görünüyordu ama plastik ve baskı şüpheliydi.

— Evraklarını derhal doğrulatın, dedi Richard kesin bir tonla.

Ardından eski bir FBI ajanı olup güvenlik danışmanı olarak çalışan David Monroe’yu çağırdı. Birlikte güvenlik kameralarını incelediler.

Görüntüler yeterince konuşkandı: Amanda, geceleri defalarca, resmi erişim kaydı olmaksızın özellikle ilaç deposu gibi kısıtlı alanlara giriyordu. Bu arada, birkaç ebeveyn çocuklarının kişisel eşyalarının veya oyuncaklarının kaybolduğunu bildirmişti — dikkate alınmadan kalmış şikâyetlerdi bunlar.

Richard’ın öfkesi kabardı. Artık mesele hırsızlık değildi: Bu, savunmasız çocuklara ihanet demekti.

Gerçek ortaya çıkıyor

Kanıtlarla yüzleşen Amanda hıçkırıklara boğuldu.
— Paraya ihtiyacım vardı! Kimseye zarar vermek istemedim… Birkaç ilacı sattım ve satmak için ufak tefek şeyler aldım. Lütfen, şikâyetçi olmayın!

Richard onu acımasız bir kararlılıkla süzdü.
— Hasta çocuklardan faydalandınız. Bu çaresizlik değil, zalimlik.

Dr. Hayes sarsılmıştı; derhal önlemler sözü verdi: güvenlik kontrollerinin güçlendirilmesi, geçmiş incelemelerinin titizlikle yapılması, gözetim protokollerinin modernize edilmesi. Ama Richard bununla yetinmeyecekti.

— Bunun takibini bizzat yapacağım, dedi. Ve burada her çocuğun güvende olduğunu bilmelerini istiyorum.

Bir çocuğun cesareti

Ertesi gün haber manşetlere çıktı: Sahte bir hemşire hastaneye sızmış ve ilaç çalmıştı. Basın toplantısında Richard, Caleb’in babasının yanında söz aldı.

“Dün, küçük bir çocuk gerçeği söyleme cesaretini gösterdi. Caleb Turner bize cesaretin yaşa bağlı olmadığını hatırlattı. Onun sayesinde bir sahtekârlığı ortaya çıkardık ve söz veriyorum, bir daha hiçbir çocuğun böyle bir şey yaşamasına izin vermeyeceğiz.”

Salon alkışlarla yankılandı. Tekerlekli sandalyede oturan Caleb utangaç bir gülümseme gösterdi. Richard onun önünde diz çöktü.

— Arkadaşlarının hayatını kurtardın, dedi yumuşak bir sesle. Sesinin bir değeri olduğunu asla unutma.

Amanda tutuklandı ve hırsızlık, sahtecilik ve hastaları tehlikeye atma suçlamalarıyla itham edildi. Olay büyük yankı uyandırdı, hastane güvenliği ve çocukların sesine kulak vermenin önemi üzerine ulusal çapta bir tartışma başlattı.

Bir cesaret eyleminin mirası

Richard daha da ileri gitti: Hastaneler için bir güvenlik sistemi kurulmasını finanse etti ve en gençlerin cesaretinin sembolü olarak Caleb Turner adına bir burs kurdu.

Caleb ise umut buldu. Hastalığına rağmen artık fark yaratmış olduğunu biliyordu. Hemşireler ve doktorlar onu bir kahraman olarak selamlıyorlardı.

Ve Richard, ofisine dönerken, servetin ancak başkalarını korumaya hizmet ettiğinde değerli olduğunu bir kez daha anladı.

O gün, bir milyarder, insanlık adına bir ders öğrendi — gerçeği haykırmaya cesaret eden küçük bir çocuk sayesinde:

“Onun sözüne inanmayın.”