Polizist Bauer, Türk hakimi “çalıntı araç’la suçladı — O kimliğini gösterdi; Bauer’in kariyeri bitti

Berlin’in serin bir sabahı. Yanıp sönen mavi ışıklar, sokağın gri taşlarını titreştirirken siyah bir Mercedes kenara çekilmiş, motoru hâlâ rölantide mırıldanıyordu. Direksiyonda oturan kadın, ayarında nefes alıp veren, bakışları aynada sabit bir noktaya ilişmiş: Berlin Bölge Mahkemesi hakimi Ayla Kaya. Beş sokak ötedeki adliye onu beklerken, sabahın keskin havasını yaran bir ses yankılandı: “Araçtan derhal inin! Bu araç çalıntı ihbarlı.” Başkomiser Bower’ın eli silahının kabzasındaydı. Adımları sert ve tereddütsüzdü. Polis aracının ön kamerası kırmızı ışıkla yanıp sönüyor, sessiz bir tanık gibi her şeyi kaydediyordu. Henüz kimse bilmiyordu, ama bu kayıt, Bower’ın kariyerinin en büyük hatasını mühürleyecekti.

Hakim Kaya, yirmi yıllık mesleğinin öğrettiği sabırla aynadan onları izlemeyi sürdürdü. Ne zaman konuşacağını ve ne zaman susup başkalarının kendi mezarını kazmasını bekleyeceğini biliyordu. Elini yavaşça çantasına uzatınca Bower’ın sesi keskinleşti, emirler sıklaşmaya başladı. İkinci ekip arabasının kapıları açıldı; takviye sahaya yayıldı. Ortada görünür bir tehdit yoktu. Ama tansiyon, gözle görülmeyen bir kıvılcımın etrafında hızla yükseliyordu.

Hakim Kaya, parmaklarını kimliğine uzattı. “Kımıldama dedim!” diye bağırdı Bower. Parmakları tetikte bembeyaz kesilmişti. Kimlik çantadan yarı çıkmış halde beklerken, sabah trafiği yavaşladı; telefonlar pencerelerden dışarı uzandı. Herkesin kamerası, polis kamerasının çoktan göstermeye başladığını bir kez daha görselleştiriyordu. “Sadece kimliğimi çıkarıyorum,” dedi Kaya, sesi dingindi ama nabzı hızlanmıştı. “Ben Berlin Bölge Mahkemesi hakimi, Ayla Kaya.”

İkinci ekipten Komiser Schulz indi. Tereddütle yaklaşıyor, bakışları ortağıyla sürücü koltuğundaki sakin kadının arasında gidip geliyordu. Bower, telsizine uzandı: “Merkez, muhtemel çalıntı araç için ek birim talep ediyorum.” Oysa bilmedikleri bir karar, daha dün çıkmış, her şeyi değiştirmişti: Kaya’nın Krauze davasındaki dönüm noktası niteliğindeki hükmü. Trafik kontrollerinde polisin uyması gereken yeni standartları belirlemiş, otuz yıllık bir tırmanışın neticesi olarak bir çıta koymuştu: askeri istihbarattan hukuk müşavirliğine, sonra kürsüye… Tam da böyle anlar için.

Kaya, üç hamle sonrasını düşündü. Makul şüphe yoktu; kimlik tespiti usule aykırıydı; orantılılık çoktan aşılmıştı. Schulz yerinde kıpırdandı, rahatsızlığı belli oluyordu. Toplanan sivillerin sayısı artıyor, omuzlardaki gerginlik durumun kontrolden çıkabileceğini fısıldıyordu. “Hanımefendi, lütfen yavaşça araçtan inin,” dedi Schulz. Sesi ortağınınkinden farklı, daha ölçülüydü. Kaya itaat etti. İpek bluzunu sabah rüzgârı okşarken, dimdik durdu. Elindeki mahkeme kimliği güneşte parladı. Yirmi dakika içinde adliye onu bekliyordu; üstelik bir polis görevi kötüye kullanma duruşması için. İroniyi fark etmemek mümkün değildi.

Bower kimliği görmezden geldi. “Ellerinizi aracın üzerine koyun.” Kaya, sıcak metalin üstüne avuçlarını yerleştirdi. Aşağılanma hissi içinden geçerken onurunu korudu. “Ben Berlin Bölge Mahkemesi hakimi Ayla Kaya,” diyerek her kelimeyi tarttı. Bower, gereksiz bir titizlikle üst araması yaparken, “Büyük bir hata yapıyorsunuz, başkomiser,” dedi Kaya. Bower alaycı bir nefes verdi: “Herkes masum, herkes önemli. Dön.”

Kalabalığın mırıltısı dalga dalga yayıldı. Kaya, karşı kaldırımda iyi giyimli genç bir Asyalı adam gördü: Eski katibi, şimdiki savcı Kemal Arslan. Göz göze geldiler; Kaya’nın belli belirsiz baş işaretini alır almaz telefonunu çıkarıp kayda başladı. Saat: 09.10. Her usul hatası artık kayıt altındaydı.

“Kimliğini kontrol et,” dedi Schulz alçak sesle. “Önce sahayı emniyete alıyoruz,” diye kestirip attı Bower. Kemerinden kelepçeleri çekip çıkarırken metal parladı. Kaya, zihninde bir profesörün yıllar önceki soğuk öğüdünü duydu: “Aile hukuku size daha uygun olabilir.” Oysa o, okulu birincilikle bitirmiş, anayasal korumalar üzerine üç makale yazmış, bölgenin en genç hakimi olmuştu. Kelepçelerin bileklerinde kapanan sesi, kürsü tokmağının şiddetli vuruşu gibi çınladı.

“Başkomiser Bower, sicil no 4572. Şu anda Alman Ceza Kanunu’nun 344. maddesini ihlal ediyorsunuz: masum kişiye zulüm,” dedi sakinlikle. “Komiser Schulz, sicil no 6339. Bu ihlale tanık oluyorsunuz.” Bower gerildi. “Sicillerimizi nereden biliyorsunuz?” “Gözümden kaçmaz,” dedi Kaya.

Arslan, telefonu cebine koyup bir çağrı daha açtı: krizin olağanüstü protokolü devredeydi. Üç kişi bilgilendirilecekti: Mahkeme başkanı, başsavcı ve kalem. Bu sırada Schulz, torpido gözünden ruhsat ve sigortayı buldu, üzerinde net biçimde “Ayla Kaya” yazıyordu. “Bower,” diye seslendi, “bunlar gerçek görünüyor.” “Sahte olabilir. Bagajı kontrol et,” dedi Bower.

Merkez, telsizden durum güncellemesi istedi. Bower uzaklaşıp cevap verirken, sokak iki yönde de tıkanmış, en az yedi kişi çekim yapıyordu. Müller davasındaki kararını hatırladı Kaya: acil tehlike yoksa, gözaltından önce kimlik kontrolü şarttı. Schulz bagajı açınca donup kaldı: cübbesi, mühürlü göğüs cebi görünür; yanında o günkü duruşma dosyaları. “Herkes kostüm alabilir,” diye homurdandı Bower. Schulz daha yakından baktı.

“Avukatımı arama hakkımı kullanıyorum,” dedi Kaya, polis kamerasının kaydettiğinden emin olarak. “Ayrıca bir hakimi, adliyeye giderken, sebepsiz yere ve kimliği gözünüzün önündeyken alıkoyduğunuzu bildiriyorum.” Telsiz cızırtısı arasında bu kez derin, otoriter bir ses: “Birim 47, ben Amir Richter. Kavşaktaki durum nedir?” “Standart çalıntı araç prosedürü, şüpheli gözaltında, araç aranıyor,” dedi Bower. “Kimlik doğrulandı mı?” Soru havada asılı kaldı.

Üçüncü bir araç yanaştı. Amir Richter indi; yirmi yıllık deneyim ince hareketlerinde kendini ele veriyordu. Kelepçeli, profesyonel giyimli kadın; büyüyen kalabalık; Mercedes’in açık bagajında sergilenen hakim cübbesi… “Ben takviye istedim, denetim değil,” diye mırıldandı Bower. “Ama yine de buradayım,” dedi Richter, kararlılıkla. Kaya’ya döndü: “Hanımefendi, ben Amir Richter. Adınızı alabilir miyim?” “Hakim Ayla Kaya, Berlin Bölge Mahkemesi.” “Kimliğim yolcu koltuğundaki çantamda. Memur Bower tırmandırmadan önce onu almaya çalışıyordum.” Richter, ismi tanımıştı. “Komiser Schulz, lütfen çantayı getirin.” Çanta, Richter’e geldi. “Hakim hanım, kimliğinizi doğrulamam için çantanızı açmama izin var mı?” “İzniniz var.”

Richter, usule uygunlukla cüzdanı buldu; hakim kimliği ve ehliyeti inceledi. Bakışları bir an büyüdü. “Memurlar, bu kelepçeleri derhal çıkarın.” “Amir Hanım, bu araç tarife uyuyor,” diye atıldı Bower. “Kelepçeleri hemen çıkarın,” keskin biçimde yineledi Richter. Schulz hızla kelepçeleri çözerken mırıldanarak özür diledi. Bower kıpkırmızı, çenesi kilitli: “Teşkilat bir hata yapıyor.” Kaya bileklerini ovaladı: “Hayır, başkomiser. Bu sabah hataları yapan sizdiniz. Şimdi sonuçlarını öğreneceksiniz.”

Arslan, kaydı güvenceye almış, telefon görüşmelerini tamamlamıştı. Richter, Kaya’yı aracına davet etti: kalabalıktan uzakta, özel konuşma için. Bower tekrar yaklaşıp “Merkez, şüpheliyi sorguya getirmemizi istiyor,” dedi. “Hakim Kaya bir şüpheli değil,” diye net konuştu Richter. “Bunu merkezde doğrulamamız gerek,” diye ısrar etti Bower. Güç mücadelesi görünür hale gelmişti. Richter sertleşti: “Başkomiser, aracınıza dönün ve bekleyin.”

“Bu meseleyi tamamen çözmek için merkezde bize eşlik eder misiniz, sayın hakim?” dedi sonra Richter, ölçülü bir nezaketle. “Süreci hızlandıracağım; duruşmanıza yetişmeniz için elimden geleni yaparım.” Kaya düşündü: merkeze gitmek, kaydı büyütmek ve daha çok tanık yaratmak demekti. Stratejik sabır yıllardır işine yaramıştı. “Bir şartla gelirim,” dedi. “Şimdi bir telefon görüşmesi yapacağım.” Aradı: “Murat, lütfen Mahkeme Başkanı Yılmaz’a bilgi ver. Başkomiser Bower ve Komiser Schulz tarafından bir trafik kontrolünde alıkonuldum. Amir Richter durumu çözüyor. Schneider duruşmasını bir saat erteleyeceğiz. Ayrıca Kemal Arslan dava dosyalarıyla merkeze gelsin.” Polis kamerası her kelimeyi kayıt altına aldı. Bower’ın yüzündeki çizgiler sertleşti.

Merkez Karakolu
Karakol hareketliydi. Memurlar başlarını kaldırıp baktılar; konuşmalar yarıda kesildi. Richter, Kaya’yı doğrudan idari toplantı odasına aldı. Camın ardından tüm salon görülebiliyordu; memurlar fısıldaşarak küçük gruplar halinde toplanmış, bakışlar arada ona kayıyordu. Bower, müdürün ofisine gidişini hızlandırdı. Saat ilerliyor, adliye boş kürsüyle bekliyordu.

Richter, tablet ve formlarla döndü: “Tüm telsiz kayıtlarını çektim; bazı tutarsızlıklar var.” Kayıtlara göre çalıntı araç ihbarı gece 08.07’de: siyah BMW 5 serisi, plaka sonu JK. Buna karşın Bower, 09.14’te Kaya’nın plakasını anons etmiş; merkez aracın temiz olduğunu bildirmişti. “Yine de gözaltına devam ettiniz,” dedi Kaya. Richter başını salladı, notlar aldı.

Kaya, geçmişte verdiği seminerleri, Schmit davasındaki milyonluk tazminatı hatırlattı. Richter usule bağlı kaldı, protokolleri karşılaştırdı. O sırada karakoldaki bir ekranda bir isim belirdi; nöbetçi Amir telefona sarıldı. Kaya, “Bower’in sicilini görmek istiyorum; özellikle azınlık sürücülerle ilgili şikayetler,” dedi. “Bu yetki gerektirir,” diye tereddüt etti Richter. Kapı açıldı; Emniyet Müdürü Weber girdi, endişeli. Kaya, “Bu olayın zamanı dikkat çekici,” dedi; “Bugün Schneider ve Berlin Emniyeti davasına başkanlık edecektim.”

Weber, özür diledi, adliyeye ulaşımı teklif etti. Kaya, bunun bir rahatsızlıktan fazlası olduğunu, insan onuru, kişi özgürlüğü ve eşitlik ilkelerinin ihlali anlamına geldiğini vurguladı; Berlin polis yasası ve orantılılık ilkesi de çiğnenmişti. Richter, zaman çizelgesini doğruladı: Merkez, Bower takviye istemeden ve Kaya’yı araçtan çıkarmadan önce aracı temizlemişti. “Başkomiser nerede?” “Ofisin önünde.”

Weber, durumu yeniden tarttı. Richter’ın prosedüre sadakati, teşkilat dayanışmasının üstüne çıkmış; Bower yalnız kalmıştı. Kaya, net konuştu: “Bu olay yalnızca benim aklanmam için değil; Schneider davasındaki iddia edilen davranış modelini birebir sergiliyor.” Weber’in telefonu çaldı; belediye başkanı arıyordu. Kaya, delillerin tamamını talep etti: sicil dosyaları, tüm kamera görüntüleri, telsiz kayıtları, sivil tanık ifadeleri. Adli konsey acil toplantı için toplanmıştı; sistem harekete geçmişti.

Kaya, Richter’a döndü: “Neden bizzat geldiniz?” Richter, iki blok önce aracın yanından geçtiğini, Kaya’yı seminerlerinden tanıdığını, takviye çağrısını duyunca endişelendiğini söyledi. “Bower’ın geçmişini biliyordunuz,” diye tamamladı Kaya. Yedi şikâyet, iki kınama… Hepsi azınlık sürücülerle ilgili; delil yetersizliği ve tanık çekingenliğiyle kapanmış dosyalar.

Kapıda Savcı Arslan belirdi, belgeler koltuğunun altında. “Adli konsey toplandı. Schneider davası geçici olarak size, adli davranış komitesi başkanı olarak yeniden atandı,” dedi. Odanın havası yoğunlaştı; Weber belediye başkanıyla görüşmeyi tamamlayınca, “Nasıl ilerlemek istersiniz?” diye sordu.

Kaya, Komiser Schulz ile sorgu odasında karşı karşıya oturdu. “Bu sabahı kendi açınızdan anlatın,” dedi. Schulz, 09.16’da takviye olarak geldiğini, Bower’ın kendisine onaylanmış bir çalıntı eşleşmesinden söz ettiğini, kimlik sunulduğunda doğrulamadığını, araçta cübbe ve kimlik bulduğunda Bower’a bildirdiğini, ancak “kostüm” denerek geçiştirildiğini anlattı. “Başkomiser’in azınlık sürücülerle benzer kontroller yaptığını gördünüz mü?” sorusuna önce direndi, sonra “Evet,” dedi: “Artan titizlikle yürüttüğünü gözlemledim.”

Savcı Arslan, telsiz kayıtları ve vücut kamerasıyla geldi: Zaman damgaları, merkezden gelen “uyarı yok” teyidi, ardından Bower’ın “onaylı çalıntı araç” anonsu… Kaya, Bower’ı çağırttı. “Merkez aracın çalıntı olmadığını doğruladıktan sonra neden alıkoymaya devam ettiniz?” “Araç tarifine dayalı makul şüphem vardı,” dedi Bower, otomatikleşmiş bir dilde. “Çalıntı araç siyah bir BMW; ben RHT plakalı bir Mercedes kullanıyorum. Şüphe temeliniz?” “Polis içgüdüsü. Yılların deneyimi.”

Kaya’nın sesi keskinleşmedi; yalnızca ağırlaştı. “Askeri istihbaratta yalan tespit kalıplarında uzmanlaştım. Vücut diliniz, ses tonunuzdaki stres ve göz bebeklerinizin genişlemesi kasıtlı aldatmayı işaret ediyor. Merkez temizledikten sonra neden tırmandırdınız?” Bower, sendika temsilcisini istedi. Kaya, konuşmanın adli yetki alanındaki hak ihlalleriyle ilgili olduğunu belirtti. Arslan, ekrana zaman damgalarını koydu. Bower’ın omuzları çöktü. “Bu sabah kontrolü başlatırken benim kim olduğumu biliyor muydunuz?” Sessizlik, kendi başına bir itiraf gibi odaya yayıldı. Kayıt 10.43’te sonlandırıldı.

Dışarıda öğle güneşi merdivenleri yıkıyordu. Kaya, Mercedes’inin anahtarlarını Richter’dan teslim aldı. “Aracınız incelendi, her şey yolunda.” “Profesyonelliğiniz not edildi,” dedi Kaya. Richter, resmi bir ifadeyle Bower’ın davranış kalıplarını rapor ettiğini ekledi; bu, kurum kültüründe cesaret isteyen bir adımdı.

Adliye
Meydan, haber araçlarıyla doluydu. Kaya, hakimler girişinden içeri girdi. Mahkeme Başkanı Yılmaz, özel koridorda onu bekliyordu: “Bu eşi benzeri görülmemiş bir durum. Devam etmek istediğinize emin misiniz?” “Eminim,” dedi Kaya. “Schneider davası ve bu sabah yaşananlar artık ayrılmaz biçimde bağlı.”

Cübbesini giydi, siyah kumaş omuzlarına yerleşti; beyaz yaka net bir tezat oluşturdu. Kapıda Arslan: “Herkes hazır. Müdür Weber teşkilat avukatıyla, Bower ve Schulz sendika temsilcileriyle salonda. Richter de yerini aldı. Deliller sunuma hazır.”

Mahkeme salonu tıklım tıklım. “Ayağa kalkın. Berlin Bölge Mahkemesi oturuma açılmıştır. Sayın Hakim Ayla Kaya başkanlık etmektedir.” Kaya kürsüde yerini aldı. “Mahkeme, Schneider ve Berlin Emniyeti davasıyla bu sabahki birleşik meseleleri ele alıyor. Kişisel dahilime rağmen, bu davaya başkanlık etmem, adli sürecin bütünlüğüyle ilgilidir; kurallar buna izin verir.”

Ekranlar yandı: askeri hizmet kaydı, ilmî başarılar, yirmi yıllık kürsü, adli davranış komitesi başkanlığı. “Bugünkü mesele yalnızca hukuk ve yalnızca delillerle ilgilidir.”

Deliller peş peşe sunuldu. Araç kamerası: merkez 09.12’de temizliyor; 17 saniye sonra Bower takviye istiyor. Sivil görüntüler: yedi farklı açı, aynı çizgi. Telsiz kayıtları: “Uyarı yok, eşleşmiyor” – ardından “onaylı çalıntı araç” anonsu. Bower’ın sicil dosyası: üç yılda on iki şikâyet, dokuzunda merkezin temizliğine rağmen gözaltına devam. Adliye güvenlik görüntüleri: Bower’ın iki hafta önce mesai dışında hakimler girişinde beklediği, Kaya’yı takip ettiği, aracın fotoğraflarını çektiği. Telefon kayıtları: Bower ile, daha önce polis şiddeti davasında mahkûm edilen eski teşkilat mensubu Klaus Wagner arasında birden fazla konuşma; zamanlamaları kritik kararların hemen öncesi ve sonrası.

“Amir Richter,” dedi Kaya, “bu sabahki eylemler teşkilat politikasına uygun mu?” “Hayır, Sayın Hakim,” dedi Richter. “Birden fazla protokol ve makul olmayan arama-el koymaya karşı anayasal korumalar ihlal edilmiştir.”

Kaya, salona doğru eğildi. “Bu mahkeme şu soruyla karşı karşıya: Bu sabahki olay münferit bir suistimal mi, yoksa sistematik bir başarısızlığın kanıtı mı?” Schneider davasının iddiaları – azınlık sürücülerin orantısız durdurulması, aranması, gözaltına alınması – bu sabah bire bir yaşanmıştı. “Kanıtlar yalnızca ikna edici değil, kesin doğrulayıcıdır.”

Karar
“Bu mahkeme, Schneider soruşturmasını teşkilat çapında incelemeye genişletmek için yeterli delil bulmuştur. Berlin Senatosu’nca atanacak bağımsız bir komiserin denetiminde üç yıllık bir reform planı uygulanacak; Temsilciler Meclisi’ne üç ayda bir kamuya açık raporlar sunulacak; tüm trafik kontrol verileri bağımsız bir enstitü tarafından denetlenecektir. Bu mahkemeye karşı işlenen olası hak ihlallerine ilişkin kararlarımda çekiliyorum; meseleler Batı Bölgesi’nden Hakim Schmit’e havale edilecektir. Mahkeme, reformların uygulanması üzerinde yargı yetkisini muhafaza eder; ilk rapor 90 gün içinde sunulacaktır. Başkomiser Bower, görevden men işlemleri başlayana kadar derhal açığa alınmıştır. Komiser Schulz, daha fazla soruşturma yapılana kadar idari izne ayrılmıştır.”

Tokmak masaya indi. Salon, şaşkın bir sessizlik içinde ayakta kaldı. Pencerelerin ardındaki kameralar, adaletin şiddetle değil, hukukun metodik uygulanışıyla yeniden hizalandığı anı kaydetti.

Altı Ay Sonra
Polis akademisinin geniş amfisi doluydu. Slaytın başlığı: “Anayasal Polislik: Haklar, Sorumluluklar ve Reform.” Kürsüde artık cübbe değil, şık bir takım elbise içinde Hakim Ayla Kaya vardı. Arkada projektör, o sabahki araç kamerası görüntülerinden bir kesit yansıtıyordu: Her acemi memur için standart ders materyali hâline gelmiş bir vaka.

“Rozetiniz size yetki verir,” dedi Kaya, genç bakışların içine konuşarak. “Ama hesap verebilirlik olmadan yetki tiranlığa dönüşür.” Arka kapılar açıldı; artık Polis Müdürü olan Richter içeri girdi. Yeni rütbesinin ışığı üzerinde parladı. Sahnenin kenarında yerini aldı; onun liderliğinde kurulan hesap verebilirlik birimi, kültürü içeriden dönüştürmeye başlamıştı.

Kaya, revize edilmiş metrikleri gösterdi: Şikayetler yüzde 47 azalmış, yasa dışı gözaltılar yüzde 62 düşmüş, toplum güveni aylık olarak artmıştı. “Değişim zordur,” dedi; “özellikle kökleşmiş pratikleri sorgulamayı gerektirdiğinde. Ama gerekli değişim, yalnızca vatandaşlar için değil, onurlu hizmete adanmış memurlar için de adalet üretir.”

Ön sırada Müdür Weber yeni bir alçakgönüllülükle dinliyordu. Bir zamanlar ceza gibi görülen denetim, yenilenmenin fırsatına dönüşmüş; direnç, temkinli işbirliğine evrilmişti.

Bir sonraki slayt: Eski Başkomiser Bower’ın görevden alınma bildirimi ve sivil hak ihlallerinden iddianamesi. Klaus Wagner’le bağlantıları telefon ve mali kayıtlarla tamamen ortaya konmuştu. Ardından Schulz’un yolu: dürüst işbirliği, başarısızlığını kabul, reformlara adanmışlık. Şimdi hesap verebilirlik biriminde çalışıyor, meslektaş müdahalesi ve etik polislik eğitimlerini şekillendiriyordu. Bower aleyhine tanıklığı davada belirleyici olmuştu.

“Adalet sistemimizin gücü kusursuzluğunda değil,” dedi Kaya, salona yayılan bir sükûnetle, “kendini düzeltme kapasitesindedir. Başarısızlıkları tespit ettiğimizde, iyileştirme için fırsatlar yaratırız.”

Kaya, Richter’i sahneye davet etti. “Altı ay önce,” dedi Richter, sesi ölçülü ve net, “bir meslektaşı korumak ile yemin ettiğim anayasayı korumak arasında bir seçim yaptım. Anayasayı seçtim. Her gün siz de benzer seçimlerle yüz yüze geleceksiniz.” Kaya ekledi: “Beni gözaltına alan araç kamerası, sizin korumanız hâline geldi. Şeffaflık dürüst memurları korur, yetkisini kötüye kullananları ise ifşa eder.”

Veriler, ülke çapında bir karşılaştırma sundu: hesap verebilirliği benimseyen teşkilatlarda hem vatandaş hem memur güvenliği artarken, direnenler davalar, tazminatlar ve düşen kamu güveniyle boğuşuyordu. “Anayasal polislik yalnızca yasal bir zorunluluk değil,” dedi Kaya, “stratejik bir üstünlüktür. Güven, işbirliği ve bilgi akışı getirir.”

Soru-cevap bölümü düşündürücüydü. Sonunda Kaya sözlerini bağladı: “Haksız yere gözaltına alındığım gün, kişisel intikam yerine sistemik reformu seçtim. Çünkü kalıcı adalet, bireysel cezalandırmadan değil, dönüştürülmüş kurumlardan doğar. Elinizdeki güç olağanüstü. Onu bilgelikle, itidalle ve bizi tanımlayan anayasal korumalara saygıyla kullanın.” Amfi alkışlarla doldu.

Dışarıda televizyon ekipleri, özel denetim altındaki ilerlemeyi sormak üzere bekliyordu; artık Berlin modeli, ülke çapındaki teşkilatlar tarafından inceleniyordu.

Kaya, kürsüsüne döndüğünde önünde yeni bir dosya duruyordu: farklı bir kurumda başka bir sistematik suistimal iddiası. Duruşma salonu, altı ay önceki gibi görünüyordu, ancak her şey değişmişti. Güvenliği sağlayan memurlar daha dik duruyor, eğitimleri reformla yenilenmiş, anayasal sınırlara dair kavrayışları berraklaşmıştı. Sabah güneşi pencerelerden süzülüp duvardaki adalet terazisini aydınlatıyordu. Denge yeniden sağlanmıştı; intikamla değil, hesap verebilirlikle.

Kaya, bir an için Bower’ı düşündü. Şimdi hiçe saydığı sisteme hesap veriyordu; davası, kimsenin rozetine ya da makamına bakılmaksızın yasanın üstünde olmadığını teyit eden bir süreçti. Dosyayı açtı. İş sürüyordu: her seferinde bir dava, her seferinde bir reform. Adalet, uyanıklık, cesaret ve rahatsız edici gerçeklerle yüzleşme iradesi gerektiriyordu.

Mahkeme görevlisi salona seslendi: “Mahkeme oturuma çağrılmıştır.” Kaya cübbesini düzeltti. Kariyerini tanımlayan tarafsızlık ve dürüstlükle yasayı uygulamaya hazırdı. Sistem kusursuz değildi, ama kendini düzeltme kapasitesi onun en büyük gücüydü. “Mahkeme şimdi oturuma açılmıştır,” dedi. Sesi sabit ve netti.